Torgeir Waldemar, Jamais Vu

Een mooie en toepasselijke titel heeft de uit Noorwegen afkomstige Torgeir Waldemar zijn laatste EP meegegeven: ‘Jamais Vu’ wat zoveel betekend dat je iets wat je eigenlijk bekend zou moeten voorkomen, als volkomen vreemd ervaart. Het tegenovergestelde van ‘deja vu’ dus. Mooi omdat het spannend is en vragen oproept, toepasselijk omdat deze EP nummers bevat die al eerder door hem zijn uitgebracht, maar in een andere setting. Zeker geen oude wijn in nieuwe zakken, want in elk nummer is wel iets nieuws te ontdekken.

De eerste drie nummers, ‘Sylvia (Southern People)’, ‘Among The Low’ en ‘Summer In Toulouse’ zijn akoestische versies van zijn tweede album ‘No OffendingBorders’ waarop deze nummers elektrisch gespeeld worden. Het tegenovergestelde horen we bij de laatste twee elektrische versies van ‘Streets’ en ‘Take Me Home’ van zijn debuutalbum ‘Torgeir Waldemar’.

Een experiment is het niet want live doet hij dit soort wisselingen vaker en het aantrekkelijke is dat beide versies ieder hun eigen sfeer en bestaansrecht hebben. Beiden hebben dat typische folk geluid met krachtige meerstemmige zang, de elektrische versies zijn wat opzwepender, maar ik zou geen voorkeur willen uitspreken en hoor ze allebei even graag.

Zijn muziek, zang en gitaarspel wordt wel vergeleken met de muziek die ontstond midden zestiger jaren in Laurel Canyon, Californië door Crosby, Stills, Nash & Young, The Byrds, Greatful Dead, Jefferson Airplane e.a. Zijn composities, soms zijn stem en vooral zijn gitaarspel hebben inderdaad iets weg van Neil Young, maar met een volkomen eigen stijl. Torgeir Waldemar is regelmatig te zien op de podia in Nederland en ik raad een concert van hem van harte aan. Voor degenen die zijn vorige twee albums nog niet kennen is deze EP een mooie kennismaking en vooral een aansporing om de andere versies eens te luisteren. (Jansen Records)