Chris Smither, Call Me Lucky

Hij is enkele maanden geleden 73 jaar oud geworden en met een carrière van ruim vijftig jaar vindt Chris Smither het blijkbaar nog geen tijd om eens van zijn pensioen te gaan genieten. Onlangs verscheen zijn achttiende album, genaamd “Call Me Lucky”. In zijn jonge jaren hing hij rond met folkzanger Eric von Schmidt, bezocht vaak het huis van Dick Waterman en leerde er mensen als Son House en Mississippi Fred McDowell kennen. Iemand die hij er ook trof was Bonnie Raitt, die later nog een aantal nummers van Smither opnam, waarvan “Love Me Like A Man” de bekendste is.

“Call me Lucky” is een dubbel-cd met zestien nummers, waarvan er dertien van de hand van Smither zijn. Muzikaal zit Smither nog steeds in de hoek van de folkblues. Prima gemaakt, goed uitgevoerd. Rockend en swingend tot rustig en bedachtzaam. De kracht van Smither ligt echter in zijn teksten. Kritisch, diep en tot nadenken stemmend. En niet alleen de inhoud klopt, maar ook het ritme, de cadans. Zoals een goede poëet betaamd. Luister maar eens naar een nummer als “Nobody Home”, een nummer dat gaat over het feit dat menselijke relaties makkelijk worden ingeruild voor makkelijke afleidingen. En op zijn leeftijd mag een man als Chris Smither ook terugkijken op zijn leven, de ups-and-downs, zoals in “By The Numbers”. Een fantastische cd. (Signature Sounds Recordings)

Eric Campfens Auteur