Veel kwaliteit levert geen onvergetelijke avond op

Calexico / Mexican Institute Of Sound, Paradiso 25 maart 2018. Voor Paradiso staat een lange rij veertigers. Babbelend wacht men op beweging. Calexico en het voor velen onbekende Mexican Institute Of Sound spelen later binnen. Joey Burns en John Convertino speelden ooit in Giant Sand. The Thread That Keeps Us is het negende album van het duo., dat Calexico vormt. Op elke release zijn er andere gasten, wordt Calexico geholpen door vaak nog onbekende muzikanten. Het tweetal maakt woestijnrock, soms wat desolate rockmuziek met zanderige vergezichten.

Vanavond speelt Mexican Institute Of Sound mee. Het drietal is voorprogramma en treedt daarna op met Calexico. Het podium in Paradiso staat bomvol met instrumenten. De poptempel is al maanden uitverkocht.

Mexican Institute Of Sound is een trio uit Mexico dat vanaf 2004 elektronische dj-muziek vult met citaten, stijlen en shout-outs naar groepen uit elke windstreek. In Paradiso wordt de liefde voor Urban Dance Squad beleden. De leden van MIOS zijn fan van de Nederlandse band. In het eerste nummer van hun optreden samplen ze Salt ’n Pepper natuurlijk met ‘Push It’. Zaken zijn soms wat voorspelbaar bij de Mexicanen, maar daarom niet minder leuk. Het drietal speelt een overtuigende set maar lijkt ook te veel te willen. Steeds weer Urban Dance Squad en dan een volgend citaat. Mexican Institute Of Sound wil te veel over anderen vertellen en verliest daarmee op het podium veel van de eigen identiteit.

Burns en Convertino nemen het voorprogramma mee het podium op. Calexico laat zich verder versterken door blazers en gitaristen. Er wordt geopend met ´Dead In The Water´, een nummer van The Thread That Keeps Us. Het is het negende album van Calexico. Bij de release van maar liefst vijftien nummers is een bonusschijf met zeven songs gestoken. De bonus is wat overbodig. The Thread That Keeps Us barst van de kwaliteit, maar vijftien nieuwe nummers is echt genoeg.

Precies hetzelfde manco doet zich voor tijdens het optreden in Paradiso. Negentien nummers maar liefst voor de groep start met de toegiften. Volgen vier nummers met als leuke verrassing, het moet gezegd, ‘Learning To Fly’ van Tom Petty and the Heartbreakers.

Na tien nummers van het reguliere programma is de verrassing er wel af. Calexico is een band met geweldige blazers en de gasten van Mexican Institute Of Sound. De muziek klinkt geweldig, de blazers bezorgen de fans kippenvel, Burns dirigeert en Convertino kijkt vanachter zijn drumstel door een grote bril kritisch naar alles wat er gebeurt op de planken. Burns belijdt diverse malen zijn liefde voor de hoofdstad. Amsterdam is “awesome”, de grachten zijn “awesome”, Paradiso is “awesome” en het publiek is vanavond “awesome”. Burns lijkt geen idee te hebben dat hij met zijn gebabbel het programma ophoudt.

Het concert van Calexico duurt rijkelijk lang. Burns en Convertino zoeken, net als bij The Thread That Keeps Us, de kwaliteit niet in de beperking. Het duo heeft daarbij wat weinig woestijnzand meegenomen naar Nederland. De muziek klinkt fantastisch maar na een tiental keren “fantastic and awesome” (Burns) wil de kritische luisteraar wat emotie en een paar rafelrandjes. Dat gaat vanavond niet gebeuren. In de zaal blijven de hondstrouwe veertigers – natuurlijk! – klappen en schreeuwen. Het concert moet vooral “awesome” blijven.

Jaks Schuit Auteur