Een feestelijke reünie op een zaterdagavond in Amsterdam Noord

The Jack Of Hearts, Het Zonnehuis, Amsterdam (24 maart 2018) Zo maar een zin uit een artikel op Wikipedia: ‘Uiteindelijk wist de band niet echt door te breken en werd in 1997 opgeheven.’ Het is een prachtige regel, een korte samenvatting van de carrière van The Jack Of Hearts geplukt van het net. Ook op de site van Het Zonnehuis ronkt het: ‘The Jack Of Hearts, de enige rockers uit de rijke Nederpop historie met de slagkracht van The Clash en Bruce Springsteen, keren terug voor een eenmalige reünie met hun eigen beproefde repertoire.’

Op zaterdag 24 maart loopt Het Zonnehuis langzaam vol. Veel bekenden, hier en daar een muzikant op leeftijd, maar ook enthousiaste kinderen die papa kunnen zien optreden. Bij binnenkomst van Het Zonnehuis ontbreekt Dirk Portegies. Hij is het vaste gezicht in de hal, checkt de kaartjes en beheert de gastenlijst. Drie kwartier later staat Portegies met een gitaar op het podium. “Verrek, Dirk is deel van The Jack Of Hearts!” Een medewerker van Het Zonnehuis heeft er voor enkele bezoekers een stuk geschiedenis bijgekregen.

De avond is in twee delen geknipt. Voor de pauze spelen The Jack Of Hearts de uitgebrachte singels. Elf nummers op een rij. ‘Streetwise’ is de opener. Amsterdamse rock met precies het juiste vleugje arrogantie, dat is het beproefde materiaal van The Jack Of Hearts. Bij tweede nummer ‘Desire’ is frontman Fred Kienhuis wat regels kwijt. De oplossing is simpel, gewoon een zin laten lopen en dan de woorden weer oppakken. Mondharmonicavirtuoos Kim Snelten scheurt met een solo het nummer naar een opwindend einde.

 

Negen nummers later zit de eerste set er op. Kienhuis leest de titels van de gespeelde nummers en eindigt bij afsluiter ´Fucked Up´. The Jack Of Hearts is ‘Streetwise’, ‘Desire’, ‘Schooldays’, ‘Blue’, ‘Zonked’, ‘Can’t Win Them All’, ‘Your Heaven’, ‘I Still Love You’, ‘Can’t Do That No More’, ‘Shot In The Back’ en ‘Fucked Up’. Kienhuis leest het als een korte geschiedenis van de Amsterdamse band en zet de elfde en laatste singel in. The Jack Of Hearts is ‘Fucked Up’. De verzoekjes voor het tweede deel van de avond zijn opgehaald via de sociale media. Het zijn favorieten van de fans en van de band.

Het is pauze. Er wordt heel veel gepraat in de zaal. De rij bij de bar is lang. De vraag is natuurlijk waarom deze eenmalige reünie plaats vindt. Het eenvoudige antwoord is de vraag van het publiek. Fans hadden zin in een feestje, een avond nostalgie en goede rock van een groep uit de Amsterdamse gitaarschool. Naast groepen als Fatal Flowers en Claw Boys Claw horen The Jack Of Hearts bij de betere groepen van de Amsterdamse rockgeschiedenis. Singel ´Blue´ is een prachtig voorbeeld van rock uit de jaren negentig van de vorige eeuw. Transparant, swingend en een heldere tekst; typerende rock uit de hoofdstad.

Het is ook een reünie vanavond. Dus is er tussen de nummers tijd voor kussen met een dame in het publiek. Daarna komen in ´Your Heaven´ The Byrds even langs met ´Eight Miles High´. Middenin het nummer worden de Amerikanen geciteerd of wordt er geknipoogd naar de cover van Golden Earring. Meer dan twintig jaren terug in de tijd. The Jack Of Hearts citeerden graag en op niveau.

Na de pauze staat bassist Roland Luttik in de formatie. Na opener ´I´m Leaving´ verdwijnt hij van het podium. ´Can´t Explain´ van The Who is even later een logische cover. ´Necessarity´ is een vuig, instrumenteel nummer. Snelten blaast zijn longen leeg op een volgende mondharmonica. In ´Never Surrender´ doet de zaal even mee, in ´R&R Heart’ zingt Kienhuis: “Just a Rock & Roll heart looking for a good time.” In ‘Turn Me On’ klinkt Engelse rock zoals alleen Ray Davies en Paul Weller die kunnen maken. The Jack Of Hearts komen aardig in de buurt van het hoge niveau van hun idolen.

De favorieten van het publiek zijn gespeeld. Niet alleen via sociale media, maar ook gewoon door berichtjes bij de sigarenboer op de hoek zijn de verzoekjes bij de band gekomen. Na veertien favorieten komen The Jack Of Hearts terug voor een toegift. ‘I’ve Been Dreaming’ is een toepasselijke afsluiter.

Het is misschien wel lastig wakker worden na zo’n mooie avond. Die kater is echter voor later. In het Zonnehuis is het tijd voor een drankje en wat gesprekjes.

Foto’s Peter Hageman

Jaks Schuit Auteur