Erwin Java, Keepin’ It Real…

Geen nieuwe CD voor King Of The World in 2017. Dat gaf gitarist Erwin Java de ruimte om iets anders te doen, hetgeen resulteerde in het soloproject “Keepin’ It Real …”.

Met drummer Marcel Wolthof, bassist Huus Strijbos, Bas Mulder achter de toetsen, Tollak Ollestad (harmonica) en achtergrondzanger Hennie Dolsma legde de gitaar Maestro een uitstekende basis neer voor de beide gastvocalisten Tineke Schoemaker en Ralph de Jongh.

In een ver verleden nam Erwin met collega gitarist Rik Meyer het project ‘Tracks From The Past’op, waarop met een flink aantal collega’s een aantal klassiekers op CD werden gezet. Link met dit eerdere project: de aanwezigheid van Tineke Schoemaker en de bluesklassieker “Divin’ Duck Blues” van Sleepy John Estes, destijds met een gastrol van niemand minder dan Alvin Lee.

Tien nummers staan er op dit album. Sommige titels deden me even de wenkbrauwen fronsen, maar al na één luisterbeurt was het scepsis geheel verdwenen. Alle nummers krijgen een frisse en eigen uitvoering. Twee instrumentale nummers zijn er te horen: een stevige shuffle versie van de aloude jazzklassieker “Sweet Georgia Brown” en een mooie versie van “A Change Is Gonna Come”, die herinneringen aan een oude bluesheld van mij,  Mike Bloomfield, bij mij naar boven bracht.

De vier nummers, waarin Tineke Schoemaker te horen is zijn het soulnummer “Don’t Give Up On Me”, Jimi’s “Red House”, het ook van Barrellhouse bekende Jimmy Reed nummer “You Don’t Have To Go”,  waarin het Han van Dam piano riedeltje overeind is geleven en een werkelijk schitterende uitvoering van “Ain’t No Love In The Heart Of The City”.

Ook Ralph de Jongh neemt vier nummers vocaal voor zijn rekening, waaronder de Jimmy Reed nummers “High And Lonesome” en “Big Boss Man”,  beiden ook van schatplichtige hermonicaspel voorzien. Ik dacht dat Creedence Clearwater Revival “I Put A Spell On You” definitief voor mij verziekt had, maar de versie hier is toch wel erg fraai. Mooi ingetogen begin en een heftig einde met een schitterend opgebouwde gitaarsolo. “Divin’ Duck Blues” krijgt ook een uitstekende vertolking.

Erwin laat zich van vele kanten horen: ingetogen, extrovert en slide spelend. Ik ben normaal niet zo van de vele covers, maar dit is een dijk van een album geworden. Complimenten aan alle betrokkenen. Een aanrader!

Ton Kok Auteur