Jeremy Steding and The Rebellion, Odessa

Odessa, het vijfde studioalbum van de Amerikaanse Jeremy Steding, is een doorrookte roadtrip, doortrokken met de geur van whisky-avonden in een barndance. Een album vol eigentijdse country, countryrock en rock ’n roll folk. Red Dirt Music die, hoewel Red Dirt zijn oorsprong heeft in Oklahoma en Steding afkomstig is uit Florida, stevig zijn vlag plant in de Texaanse muziek en samenleving.

Steding haalt zijn muzikale inspiratie uit vintage country- en westernmuziek, traditionele folk en vroege rock n’roll. Zijn muziek valt tussen de folk & country-stijl van Jerry Jeff Walker en het countrygeluid van Merle Haggard. Jeremy is opgegroeid in een muzikale familie in Florida, maar verhuisde in 2007 naar Texas waar hij – minus een jaar dat hij in Nashville woonde – nog altijd zijn huis heeft.

Odessa is zijn nieuwste album waarop hij wordt bijgestaan door zijn officiële band The Rebellion. Die bestaat uit – naast Jeremy Steding (zang, gitaar) – uit Chris Gill (bas, gitaar), Gavin Shea (drums, achtergrondzang), Dillon Horton (pedal steel), Casey Driscoll (fiddle, mandoline), Steve Berkley (percussie), Chris Reeves (gitaar), Tim Crouch (fiddle, mandoline) en Eddie Dickerson (fiddle).

Het oorspronkelijke album bevat acht tracks, maar deze uitgave heeft elf bonusnummers. Deze zijn afkomstig van zijn eerdere platen Whiskey Songs and Prison Songs (2009), A Damn Good Ride (2009), I Keep On Livin’, But I Don’t Learn (2011) en My Own American Dream (2014). Het bevat ook de single ‘Lyin’ uit 2013. Titel van de cd en openingsnummer ‘Odessa’ is een rollende opener die een erg fijn voortjakkerend ritme heeft, mede door de pakkende riff op de gitaar en de vrolijke fiddle. Een uitermate geschikt nummer om op volle sterkte te draaien terwijl je op een roadtrip bent. Datzelfde geldt voor ‘All These Lights’ dat ook een prima rollende melodie heeft.

‘Feels So Good to Be Back Home’ schakelt een tandje lager en is een prachtig emotionele ode aan thuiskomen. Bijna net zo emotioneel en melancholisch zijn ‘If It Takes a Lifetime’ en ‘Late Night Love Song’. ‘I Need A Texas Song’ lijkt net als ‘Feels So Good to Be Back Home’ geïnspireerd door Stedings heimwee naar Texas. Maar waar deze laatste song redelijk ingetogen is, is dit nummer vrolijk en aanstekelijk, mede door de fiddle (die sowieso al prominent aanwezig is op deze plaat). Texas komt ook terug in ‘Get Me the Hell Off This Rig’ en gaat over de mijmeringen van een oliebaas die verder wil kijken dan de wereld rond zijn olieplatform. Een wederom kleine en ingetogen song.

De bonusnummers pakken een aantal tracks van Stedings eerdere werk. Of deze cd daarmee een soort ‘best of’ is of dat het album mikt op het Europese publiek dat hem nog niet heeft ontdekt is niet duidelijk. Wat wel duidelijk is, is dat Jeremy Steding met elke release beter is geworden. Niet dat zijn vroegere releases slecht zijn, zeker niet, maar er is een mooie ontwikkeling te bespeuren als je de bonusnummers beluistert. Steding is beter geworden in het kort en krachtig neerzetten van pakkende songs. Waar bijvoorbeeld in ‘My Own American Dream’ de song net iets te lang doorgaat met een fiddle-solo op het einde, is op Odessa alles krachtig samengebald tot beknopte en meer pakkende nummers. En het ‘kleine’ lied ‘Arkansas Rain’ uit 2011 is sentimenteel zonder dat het pakt, terwijl op zijn meest recente plaat de emotionele nummers wél pakken.

Odessa is daarom alleen al een meer dan uitstekende plaat. Tel daarbij de prima zang, muzikale ondersteuning en goede productie en de conclusie kan alleen maar zijn dat deze plaat een album is zonder zwakke plekken.