Larry “Mud” Morganfield de zoon van Muddy Waters

The Damned and Dirty opent een avond met “real deal blues”. Micha Sprenger (gitaar) en Kevin de Harde (zang, mondharmonica) hebben een drummer meegenomen. Het duo heeft vier albums gemaakt waarvan er drie werden bekroond met een award voor “Best Dutch Blues Album”.

Kevin de Harde

Voor langspeler nummer vijf werkte de band samen met producer Mario Goossens (Triggerfinger). The Damned and Dirty is muzikaal een prima duo. Ze zijn blij om in Paradiso te staan, natuurlijk. Zangeres Marlou Vriens mag wat nummers meezingen. Ze wordt aangekondigd alsof Janis Joplin van boven naar de muziektempel is afgedaald. Vriens glimlacht zich door wat nummers heen en is blij met laatste nummer ‘Bye Bye’. De “real deal blues,” zoals De Harde de muziek noemt is prima verteerbaar. Sprenger is daarbij een zeer getalenteerd gitarist. Het duo speelt wat tracks van het nieuwe album. Na acht nummers is het mooi geweest. The Damned and Dirty gaan vanaf begin februari op pad met het nieuwe materiaal.

Wat heeft een band meer nodig dan een stem, een gitarist en een drummer? Larry ‘Mud’ Morganfield heeft nagedacht over die vraag en besloot voor wat optredens verder een toetsenist en een bassist mee te nemen. Morganfield wordt ook wel geafficheerd als Muddy Waters Jr. De zoon van misschien wel de beroemdste bluesgitarist lift al jaren mee op de faam van zijn vader. Hij debuteerde in 2008 met Fall Waters Fall. Het album Son Of A Seventh Son volgde in 2012. Derde langspeler For Pops. A Tribute To Muddy Waters was de afgelopen jaren de belangrijkste reden om op tournee te gaan.

Natuurlijk is het niet gemakkelijk om in de voetsporen van een beroemde vader te treden en een eigen carrière op te bouwen. En Muddy Waters is nogal een naam. Larry ‘Mud’ Morganfield wil zich graag aan alle vooroordelen onttrekken, maar vermeldt bij elk optreden dat hij de zoon van is.

I could have been anybody’s son.
I happen to be Muddy Waters’ son.

Met een dikke glimlach vermeldt ‘Mud’ bij een praatje tussen de nummers zijn vader.

Voor het optreden stappen de muzikanten van de begeleidingsband het podium op. Werkelijk niemand in het publiek reageert. Er wordt even gestemd en de band verdwijnt weer achter de gordijnen. Na de opkomst wordt er – natuurlijk! – een instrumentaal nummer. De organist warmt de vingers, de drummer doopt het nummer in een saus van jazz en blues, de bassist draait zijn staande bas, knikt dat alles klopt, de gitarist streelt de snaren en stelt zich in op een avond met wat solo’s. Het publiek moet even wachten op de ster van de avond.

Larry Mud Morganfield

Na het openingsnummer klauwt Morganfield zich langs het gordijn. ‘Mud’ stapt glimlachend het podium op. Driedelig pak, glad gepoetste schoenen, een goed klinkende microfoon en een stoel om op neer te zitten. ‘Mud’ is per direct vriend van alle bezoekers in Paradiso. Hij groet fans alsof hij ze elk jaar bij een concert ontmoet en maakt een grapje met een jongeman met een knappe vriendin.

If I was nineteen years, I would stand next to her.
You could stand in my shoes.

Vanavond worden er alleen maar klassiekers gespeeld. Nummers als ‘I Want To Be Loved’, ‘Baby, Please Don’t Go’, ‘She’s Nineteen Years Old’ en ‘Got My Mojo Working’ worden prima vertolkt. Na vijfenveertig behoorlijk intensieve minuten zakt het tempo en de kwaliteit. Morganfield kan het niet laten flauwe grappen te maken. Voortdurend dept hij met een grote witte handdoek zijn voorhoofd en de lippen. Hij zingt zijn regels, maar lijkt vooral blij met de vele solo’s van de muzikanten. Na ruim een uur stapt hij bij wat het laatste nummer zou kunnen zijn met een zwaai van het podium.

Larry ‘Mud’ Morganfield zegt keer op keer geen enkele intentie te hebben zijn vader te imiteren. Tijdens het optreden in Paradiso speelt hij vooral nummers van zijn derde langspeler For Pops. A Tribute To Muddy Waters. Hij sluit het optreden af met de grootste hit van zijn vader. Het moet gezegd, ‘Mannish Boy’ krijgt een spetterende uitvoering en is met voorsprong het beste nummer van de set.

Jaks Schuit Auteur