Tyler Childers, Purgatory

In juli van 2017 staat Tyler Childers op de podia in Nederland. Vlak voor het verschijnen van de langspeler Purgatory speelt hij wat concerten. Gek genoeg blijft de tafel met merchandise leeg.

Childers groeit op in Kentucky. Hij zingt in het kerkkoor en begint als tiener met het schrijven van liedjes. Het album Bottles And Blues verschijnt in 2011. Pas in 2017 is er een opvolger. Voor Purgatory nemen Sturgill Simpson en David Ferguson plaats achter de knoppen. Het album schiet in allerlei lijsten naar de bovenste posities en scoort alleen maar juichende recensies.

Tien nummers op deze release. Childers is een singer-songwriter die zijn Americana met een flinke scheut countryrock speelt. Opvallend zijn de sterke vocalen. De stem van de Amerikaan is zijn belangrijkste troefkaart. Vergelijkingen met muzikanten als Kris Kristofferson en Willie Nelson liggen voor de hand, maar doen geen recht aan de stem van Childers.

Op Purgatory staan tien verhalen die omlijst worden door Americana. De invloed van ervaren muzikanten als Simpson en Ferguson is niet te onderschatten. Daarmee mag niet gezegd worden dat deze release succesvol is door de ervaren producers. Childers heeft nummers geschreven die de luisteraar pakken en meenemen naar alledaagse gebeurtenissen van gewone burgers. Dat leidt er niet toe dat de nummers simpel klinken. Naast herkenning is er de bewondering om eenvoudige zaken in pakkende zinnen voor het voetlicht te brengen.

Opener ‘I Swear (To God)’ begint met zo’n heerlijk jankende countrygitaar. Het is geen nummer over geloof maar over drank. “I’ve been rambling round,” zingt Childers en bij het rondtrekken is de fles een goede vriend. Een plukkende gitaarsolo verbindt de coupletten. De luisteraar maakt in het nummer kennis met een zwerver zonder verblijfplaats, die graag een slok neemt en met een fantastische stem verhaalt over zijn leven. ‘Whitehouse Road’ is geen politiek nummer over de strapatsen van de huidige president van Amerika. Het is een liedje over persoonlijke uitglijders in een nacht met te veel drank en andere middelen.

Zo verpakt Tyler Childers gebeurtenissen uit zijn eigen leven en spiegelt af en toe aan een wat groter geheel. Eigen ervaringen passen in verhalen die de kranten halen. Daarbij is er de romantiek die in de teksten wordt gestopt. Childers is een muzikant die graag naar Hank Williams luistert. Williams was – ook? – een drinker die briljante liedjes schreef. Het is voorlopig onduidelijk in hoeverre Childers speelt met de romantiek van artiesten uit een ver en met alcohol geladen verleden.

Purgatory is intussen een prima langspeler met tien goede nummers. De stem van Childers is tot heel veel in staat. De omlijsting binnen de tien liedjes is ijzersterk. Purgatory heeft alles om een tijdloos document te worden. (Hickman Holler)

Donderdag 25 Januari 2018 in Zonnehuis.  Zaal open 19:30, Aanvang 20:30

Jaks Schuit Auteur