Afscheidsconcert Giant Tiger Hooch eindigt in een geweldige chaos.

Het is een drukte van belang voor én op het podium. Voor het allerlaatste optreden van Giant Tiger Hooch loopt de grote zaal van Paradiso vol. Op de planken pluggen bandleden instrumenten in. Ze worden met grote regelmaat onderbroken door familieleden en vrienden in de zaal. Na een niet altijd succesvolle carrière neemt de groep afscheid. Frontman Jeroen Ligter vat het prima samen. “Tien jaren spelen we voor lege zalen en nu we stoppen is het vol.” Hij geeft een tree biertjes aan een toeschouwer voor het podium. De blikjes worden gedeeld. Giant Tiger Hooch treedt nog een keer op en doet dat met de fans.

Medewerkers van Paradiso, onder de vlag van Sugar Mountain, hebben het afscheid van een van de beste Nederlandse punkrock groepen in een mooie avond muziek gegoten, Enkele optredens in de kleine bovenzaal en veel muziek op het podium in de grote zaal Alles culminerend in het laatste, het allerlaatste optreden van Giant Tiger Hooch. De Amsterdamse formatie zet een dikke en definitieve punt achter een bestaan in de marge. Tien jaren heerlijke muziek worden vanavond afgesloten.

The Shady Greys

The Shady Greys opent de avond voor een vrijwel lege zaal. Het is een ondankbaar tijdstip. Het duo speelt een set van iets meer dan dertig minuten. Gitarist en zanger Marcus Hayes verbergt zijn teksten veelal achter zijn lange lokken, française Catherine Coutoux speelt onverstoorbaar het fundament voor de nummers op iets wat lijkt op een elektrisch versterkt wasbord. “After tonight I could die, I guess,” zegt Hayes. Hij is trots om zijn punkrock liedjes in de muziektempel te mogen uitvoeren. The Shady Greys is een charmant duo. Voor de vroegkomers spelen ze een leuke set met af en toe wat inwisselbare liedjes.

Robbing Banks is de favoriete “one man band” van The Shady Greys. Robin van Saaze zingt, drumt en speelt gitaar. Voor het podium in de bovenzaal dringen drie fotografen met toeters van lenzen naar dezelfde positie. Van Saaze speelt zijn punkrock ballades met plezier en overtuiging. Voor het podium zakt een nichtje naar de vloer en kijkt vol bewondering naar haar oom. Deze wil een nummer speciaal voor zijn nichtje spelen. De fotografen dringen zich zelfs op dat moment langs het meisje. Vol trots kijkt het nichtje naar haar oom, de overige toeschouwers vol gene naar de fotografen.

In de grote zaal zetten de drie muzikanten van T-99 de instrumenten klaar. Het trio speelt daarna een superieure set gitaar- en surfrock. Ze slagen er ook vanavond weer in de nummers als nieuw te laten klinken. Natuurlijk is er geoefend in een repetitiehok, maar nu mag het op een podium. De groep slaagt cum laude.

Lefties Soul Connection treedt in een afgeladen bovenzaal op. De groep speelt een prima set soulliedjes. Soul en rock worden gebruikt om de swingende, instrumentale funknummers extra lading te geven. Het is al weer even geleden dat de groep nieuw materiaal heeft uitgebracht. De reacties van het publiek maken duidelijk dat een volgende langspeler enthousiast onthaald zal worden.

The Dawn Brothers heeft opgebouwd in de grote zaal. Bassist Levi Vis meldt dat de groep de afgelopen maand vier optredens heeft gedaan in Paradiso. Het klinkt wat snoeverig, de tegenstelling met het enthousiasme van bijvoorbeeld The Shady Greys is groot. Tijdens de set wordt er door de toeschouwers veel gepraat. ´How Come´ is de nieuwe singel. Gitarist Bas van Holt zeilt wat ongelukkig een exemplaar zo ongeveer via het plafond de zaal in. Voor ´Holy Water´ wil het publiek nog wel even aandacht geven. The Dawn Brothers worden vocaal ondersteund en dat geeft in ieder geval het einde van het optreden nog een feestelijk tintje. Misplaatste arrogantie is zichtbaar bij The Dawn Brothers en dat wordt door een groot deel van het publiek niet op prijs gesteld.

Giant Tiger Hooch

Tijdens het opbouwen is er door de leden van Giant Tiger Hooch alleen maar aandacht voor het publiek. Er wordt een fles whisky leeggeschonken voor de fans in de zaal. Gitarist en frontman Jeroen Ligter vraagt: “Zijn jullie klaar om nog eenmaal los te gaan?” De reactie uit de zaal is groots en luid. Iedereen wil een feestje.

Giant Tiger Hooch

“Tien jaar spelen we voor lege zalen en nu we stoppen is het vol,” meldt Ligter plagend naar het publiek.

En door het optreden heen:

“Wie heeft er eigenlijk betaald? Wie staat er niet op de gastenlijst?”

“We hebben voor de gelegenheid een setlist gemaakt. Doen we anders ook nooit.”

“Ik sta in Paradiso,” (bellend met thuis).

“Zijn er nog vragen?”

“Ein, zwei, drei.”

“Hoe lang nog? Ik ben er wel een beetje klaar mee.”

“Nog twee nummers Paradiso, dan zijn we echt klaar.”

“Dit is het allerlaatste nummer. We doen geen toegift.”

“Paradiso, jullie waren geweldig. De mazzel.”

Giant Tiger Hooch speelt tussen al die citaten een geweldige set. Nummers van debuutalbum ’76 en opvolger Panda Panda Panda krijgen een uitbundige uitvoering. Natuurlijk eindigt het optreden in een geweldige chaos. Fans beklimmen het podium, krijgen een biertje en spelen even mee. Na het laatste nummer zijn er de omhelzingen en de tranen. Giant Tiger Hooch is niet meer. Gelukkig zijn er de foto’s en de herinneringen.

Jaks Schuit Auteur