Zwetend het jaar afsluiten met Black Bottle Riot

Black Bottle Riot


Kerstkilo’s eraf zweten bij een stomend concert van rockband Black Bottle Riot: er zijn vervelender manieren om de overtollige pondjes kwijt te raken. Het is inmiddels een jaarlijkse traditie dat de Nijmegenaren het jaar uitluiden met een thuiswedstrijd.  En die thuiswedstrijd stond dit jaar in het teken van nieuw materiaal, veel nieuw materiaal.

Het voorprogramma is dik in orde.  De jonge band Grim Tim uit Eindhoven past met hun bluesrock prima bij de muziekstijl die de hoofdact speelt. De driekoppige formatie, bestaande uit David Henry (gitaar/zang),  Dustin Boerrigter (drums) en Stijn Hazewinkel (bas) bracht in 2014 hun album Satisfriction uit en deed in 2017 wederom mee met de Popronde. Wat we horen? Een stevige gitaar, een bas die in het begin te hard staat maar verder een robuuste beat onder de nummers zet en een drummer die een solide fundament legt. Meest recente single ‘Lonely but I’ve Got This’, een uitstekende bluesrocker, is symptomatisch voor het repertoire. Doortimmerde en pakkende nummers met stevig aangezette melodieën en gegoten in massieve bluesrock. Een band waar we vast en zeker nog meer van gaan horen de komende jaren.

De slide van Mike Sedee (gitaar) en de bluesharp  van Simon Snel (zang, gitaar, bluesharp) trappen de avond open met een fijne versie van ‘In The Balance’ dat vanavond een ingetogener uitvoering krijgt dan op de plaat. ‘Exit Spoiler’ daarentegen is verre van ingetogen en gutst, brandt en broeit. Na twee nummers van hun debuutplaat is het tijd voor nieuw werk; een van de vele nummers die op de setlist staan. ‘Hometown’ is prima, al is het jammer dat de bluesharp te nauwelijks te horen is waardoor het lied iets aan rauwheid inboet. Ook ‘Cast Aside’ van het album III: Indigo Blues komt niet helemaal uit de verf. Simon kleunt bij de scherpe riff, normaliter sterk genoeg om beton mee door te snijden, een paar mis waardoor ook dit nummer minder krachtig overkomt dan doorgaans het geval is.

Doet dat er toe? Nee, eigenlijk niet. Want de vier mannen weten hoe je een feestje bouwt. En dat feestje komt naarmate de avond vordert steeds meer op gang waarbij oude nummers afgewisseld worden met nieuw werk. De nieuwe nummers zoals ‘Speaking In Tongues’,’ You Lost’ en ‘Medicine’ laten een toegankelijker geluid horen dan het werk op III: Indigo Blues dat beschouwelijker en minder straight in your face rock ’n roll was dan Black Bottle Riots eerste twee platen. Wellicht heeft de keuze om nieuw materiaal eerst live te ‘testen’ voordat de band de studio ingaat voor een ‘losser’ geluid gezorgd. Het klinkt in ieder geval uitstekend en doet verlangen naar het volgende album van de vier mannen.

Van die vier mannen is drummer Mark Weerts de nieuwkomer, hoewel het inmiddels twee jaar geleden is dat hij voormalig drummer Pieter Hendriks opvolgde. Is er verschil te horen? Nee, en dat is een compliment. Het enige verschil is dat Weerts de zang voor zijn rekening neemt, in dit geval bij een smakelijke cover van ‘Workin’ For MCA’ van Lynyrd Skynyrd. Een mooie voorbode van de Undercoversessies die Black Bottle Riot in 2018 gaat doen: tribute-optredens aan Lynyrd Skynyrd. Ook mooi: een gloedvolle cover van ‘Refugee‘, een eerbetoon aan de eerder dit jaar overleden Tom Petty.

Met pittige uitvoeringen van ‘Bright Light City’ en ‘Stay Hungry’ – waarbij Kees Lewiszong van Navarone als gitarist een straf gastoptreden verzorgt – komt het eindejaarsconcert van Black Bottle Riot in een uitverkocht Doornroosje tot een einde. Gezien de hoeveelheid vocht tegen de muur en in de kelen van de bezoekers was dit wederom een dampend en geslaagd concert. En nu hop; snel de studio in om die uitstekende nieuwe nummers op plaat vast te leggen.