Jim Byrnes, Long Hot Summer Days

Na het in 2009 verschenen album My Walking Stick ben ik de blanke rhythm & blues/soulzanger Jim Byrnes een beetje uit het oog verloren. Wanneer ik zijn werk van daarna nog eens grofweg beluister, bekruipt me het gevoel niet zo veel gemist te hebben, van de sinds 1970 in Canada wonende Amerikaan. Aan zijn laatste release Long Hot Summer Days kán ik evenwel niet voorbijgaan, want die bezorgt me alleen al door de overheerlijke laid back sfeer van de liedjes een uurtje erg fijn luisterplezier. Van de twaalf nummers zijn er tien, niet al te voor de hand liggende, covers van onder anderen Jesse Winchester (Step By Step), Robbie Robertson/The band (The Shape I’m In), Leonard Cohen (Everybody Knows), Willie Dixon (Weak Brain, Narrow Mind) of Dan Penn (Out Of Left Field). Zelf draagt Byrnes samen met zijn vast Canadese muziekmaat, snarenwonder en producer Steve Dawson, Deep Blue See en het verrukkelijke titelnummer aan.  Zijn hier prachtig klinkende diepdonkere soulstem wordt vergezeld door een gezelschap broeierig spelende muzikanten op drums, gitaar, bas, Wurlitzer, piano, orgel, harmonica, trompet, saxofoon en – als altijd natuurlijk –  The Sojouners met hun werkelijk magnifieke gospelvocalen op de achtergrond. Voor mij is Long Hot Summer Days een totaal gelukte kruisbestuiving van gospel, soul, blues, rhythm blues en jazz, die elke liefhebber van tijdloze ‘zwarte’ muziek wel moet omarmen.