Hardpan

Op 10 september 2001 zit singer-songwriter Todd Thibaud in een vliegtuig van Boston naar Tucson, Arizona. Zijn muzikale maten, Joseph Parsons, Terry Lee Hale en Chris Burrourghs, wachten op hem. Het wederzien werd stevig luister bijgezet in een Mexicaans restaurant. De tequila vloeit rijkelijk. Plotsklaps was daar die desastreuze ochtend van 11 september 2001. Met het slaapsnot nog in hun ogen en een knallende kater stond het viertal, genageld aan de grond, naar de onheilspellende beelden te kijken. Er was niemand die aan muziek maken dacht. Wat ging er door de hoofden van dit gelegenheidskwartet toen ze besloten om, diezelfde avond nog, liedjes van elkaar aan te leren? Het debuutalbum van Hardpan veroorzaakte, vooral bij onze oosterburen, een ware hype, die later niet alleen gehoord maar ook gezien mocht worden.

Vijftien jaar na dato is er een nieuwe plaat van deze unieke gelegenheidsformatie. Dit twaalf nummers tellende album verschilt op muzikale hoofdlijnen niet veel van het 15 jaar geleden verschenen debuut. Met gitaarfenomenen als Terry Lee Hale en Chris Burrourghs in de gelederen hoor je een enorme diversiteit aan gitaargeluiden. Het andere wapenfeit is ieders individuele stemgeluid en de puike samenzang. Het enige wat je niet meer hoort is Jim, een gerecyclede Pizzadoos, die in die tijd dienst deed als percussie-instrument.

De plaat opent lekker donker met Can’t Keep Up. Tijd om te veranderen is er niet, maar is die verandering wel een verbetering, vraagt Thibaud zich af. Dan volgt The Hands That Hold the Reins! Het is een visitekaartje wat betreft close Harmony vocals kwaliteiten. Dust Bowl is een typisch Joseph Parsons liedje. Realist, charmeur en true believer weet hoe hij zijn luisteraars moet inpakken. In het beladen Bombast, van de hand van Terry Lee Hale, hoor je de finesse van een sfeervolle gitarist, liedjessmid en zanger samensmelten. Prachtig! Dat is ook One Clear Thought. De onderkant van de samenleving wordt belicht. Gelukkig en zakelijk succesvol zijn is niet wat het lijkt. This Place And Time is misschien wel het hoogtepunt op deze sfeervolle plaat. De monotone ritmiek het knagende gitaarspel van Chris Burrourghs en weer die uitstekende samenzang vullen woorden als “Born with the wrong color eyes and simple desires” perfect aan.

Buiten de ongekend goed verzorgde digipack, met tekstboekje etc., voel je de naam Hardpan. Het droge eindpunt van een meer of rivierbedding, zoals op de CD hoes is afgebeeld, voel je binnenkomen. Ieder afgescheiden brok (lees liedje) staat op zichzelf, terwijl de losse delen als een puzzel in elkaar vallen. De combinatie van muzikaal vakmanschap en integriteit van de makers schept een unieke band die Hardpan genoemd wordt.

Jan Janssen Author