The Deep Dark Woods, Yarrow

Wie net zoals ik van zogeheten depri-muziek houdt, is bij The Deep Dark Woods aan het goede adres. Van de Canadese folk/countryrock band o.l.v. zanger en songschrijver Ryan Boldt valt op hun nieuwste release weer fijne treurnis te beluisteren. Uiteraard mag je misschien wel zeggen, want op het 6de album Yarrow maken Boldt en zijn bandleden, geheel in overeenstemming met hun groepsnaam, dat andermaal waar. Die benadering staat inhoudelijk voor donkere songteksten, een dito muzikale invulling, gevat in een krachtig emotionele atmosfeer. Boldt kiest voor een ingehouden uitvoeringsbenadering, waarmee hij lucht geeft aan zijn zwaarmoedige inborst en aan malheur wat zoal bij ‘m binnenkomt. Die introversie komt op de eerste plaats tot uiting in zijn prachtige, sonore tenor, die qua klaagintensiteit slechts door Paal Flaata (gewezen zanger van de Noorse band Midnight Choir)kan worden geëvenaard. Aangenaam verrast ben ik met de bijzonder mooie tweede stem van Kacy Lee Anderson, een geweldige aanvulling waarmee ze Boldt én de luisteraar behoedt voor al te indringende zwartgalligheid. Gelukkig schrijft Boldt ook fraai wiegende melodieën, geschraagd door hoofdzakelijk elektrische gitaren en zeer to the point gehouden ritmiek. De negen nummers doen me met regelmaat herinneren aan Britse folkgroepen als het fenomenale Fotheringay en natuurlijk aan (de vroege) Fairport Convention. Prachtplaat(Six Shooter Records).