Son Little zet machtige punt achter drie maanden toeren

Bitterzoet, Amsterdam 15 december 2017: Het is de laatste speelavond van een tournee van drie maanden. Son Little en zijn drie muzikanten hebben er overduidelijk zin in. Na de laatste toegift ‘The River’ stapt Aaron Earl Livingston a.k.a. Son Little van het podium en wandelt handenschuddend door de zaal naar de tafel met merchandise. Aan de muur hangen wat T-shirts en exemplaren van de twee verschenen albums wachten op kopers. Livingston wil iedereen een hand geven, zelfs een korte ontmoeting is persoonlijk. Pas na een minuut of tien pakt hij een stift en krabbelt zijn naam op het debuut Son Little (2015).

Son Little

In 2014 brengt Livingston onder de naam Son Little de EP Things I Forget uit. De release maakt indruk. De inwoner van Philadelphia, Pennsylvania voegt geurende swamp, opwindende rock en americana toe aan zijn komposities die voornamelijk leunen op een lange traditie van rhythm & blues. Livingston wordt door RJD2, The Roots en Mavis Staples gevraagd om mee te werken aan producties. In 2015 verschijnt debuutalbum Son Little. Eerder dit jaar is er de release van opvolger New Magic. Livingston schrijft de teksten, maakt zo goed als alle muziek en produceert zijn eigen nummers.

Voor de tournee die in Bitterzoet eindigt heeft Livingston drie muzikanten meegenomen. Son Little is na maanden van optredens een geoliede machine. De vier mannen schuifelen rustig het podium op, pakken de instrumenten, stemmen heel even en ‘Miss Ona Henretta’ wordt ingezet. ‘Kimberly’s Mine’, de openingstrack van New Magic volgt. Dan is er tijd voor een eerste persoonlijke groet. Met een brede glimlach vraagt Livingston hoe het met Amsterdam gaat. “Hi Amsterdam, how are you doing?” Het gaat goed met Amsterdam, zo valt uit het gejoel op te maken.

Son Little wil een feestje vieren met de bezoekers. Af en toe vraagt een van de groepsleden aan het publiek om mee te doen, te participeren. Voor ‘Demon To The Dark’ wordt gevraagd om te neuriën tijdens het refrein. “Na, na, na! Na, na, na!” Door het draaien van een microfoon naar het publiek wordt er op het juiste moment meegezongen. Zingen wordt massaal neuriën en dan zo luid mogelijk. Publiek en groep besluiten het nummer in een euforische samenzang. Ook voor ‘Blue Magic’ wordt de hulp van het publiek gevraagd. Het uptempo nummer vraagt om beweging en heel veel van de hoofden in de zaal knikken mee op het ritme van het hitje.

‘Charging Bull’ sluit de reguliere set af. Al snel zijn de drie begeleiders terug op de planken. Er wordt gevraagd om te juichen voor Son Little, hem terug te schreeuwen naar het podium. Amsterdam is nog steeds in een prima stemming en onder luid applaus pakt Livingston zijn gitaar weer op. Vanuit de zaal wordt er geroepen om ‘Lay Down’ en de groep zet het nummer van debuut Son Little in. Met ‘The River’ musiceert het viertal een machtige punt achter een zeer geslaagde avond. De drie muzikanten verdwijnen aan de zijkant van het podium. Livingston begint aan zijn wandeling naar de tafel met merchandise. High fives, handen schuddend en voor iedereen een persoonlijk woord. Het gaat goed met Aaron Earl Livingston.

Jaks Schuit Author