Bacon Fat Louis, The Glorious Gospel & Blues Of Henry Sloan

Soms vallen er zeer aangename muziek verrassingen op de deurmat van deze kroeg. In het Nederlandse blues circuit mag Bacon Fat Louis wellicht een gesettelde naam zijn, in deze kroeg komt de band koud uit de hemel vallen. Hun nieuwe CD The Glorious Gospel & Blues Of Henry Sloan raapte we op als limited edition. De CD zat verborgen in een prachtig boekwerk waarin teksten en bijzondere illustraties, van de hand van kunstenaar Pieter Zandvliet, zijn verwerkt. Een ander niet onbelangrijke constatering is het feit dat we de naam van producer Serge Epskamp tegenkomen. Epskamp was technicus toen het Real Roots Cafe nog een radioprogramma was op het lokale radiostation Milbergen. Fijn om weer een oude bekende tegen te komen. Toch is de eigentijdse bluesmuziek die mij triggerde de CD meerdere malen door mijn speler te jassen.

Even kort over de titel. Blues legende Henry Sloan zou Charlie Patton gitaarles hebben gegeven. Hij zou ook de gitaar spelende zwerver kunnen zijn die steeds opduikt in de biografie W.C. Handy over diens inspiratiebronnen. Feit is dat er maar bitter weinig bekend over Henry Sloan. Bacon Fat Louis probeert Sloan, in verhalen vertelde en eigenzinnige bluesmuziek, in de huidige tijd te plaatsen. Of dat Bo Hudson (Guitar, Cigarbox guitar & Vocals), Sandy “Slim” Sticks (Drums & Percussion) en Hokey Bellamore (Backing Vocals, Blues Harp) gelukt is, lees je hieronder.

De plaat opent met een soort van introductie die duidelijk maakt dat je naar een concept album gaat luisteren. In het kort komt het erop neer dat men aanneemt dat Sloan een strijdig man was, van vlees en bloed, die leefde met zijn angsten, fouten en overwinningen. “Like a buffalo dancing with butchers. Ready to roll en born to boogie” En dat doet het dan ook meteen. Net als je denkt “dat hebben we toch al eens gehoord” wordt je meegesleurd door songs als No Money en Captains Calling. Okay, dit is rock and they know how to roll. Even later in Nobody But You trek ik de oude LP van HotTuna America’s Choice uit de kast. “Keep on dreaming boy” hoor ik in Rolling Thunder. Lekkere vette gospel soul met vrouwelijke backing vocals. Heerlijk! Terwijl kikkers, krekel en vogels een verhaal ondersteunen beuken songs als Party Blues en Dance With Me uit mijn speakers. Lightnin’ Hopkins en Ronnie Montrose is misschien een vreemde combi maar de Bacon Fat Louis draait er, met hun eigen gemaakte instrumenten, de hand niet voor om. Luister eens even naar Dont Hurt Me So en het lood zware Never Enough. Kijk, dat bedoel ik dus! De filmische luistergang wordt waardig afgesloten met het nagenoeg a capella mooi gezongen No More Shackles.

The Glorious Gospel & Blues Of Henry Sloan voelt niet alleen als een soundtrack maar is er ook een. De vintage aanvoelende productie en mix landen absoluut in deze tijd. Als problemen je te boven gaan zal je ergens je uitgang vinden. Het zijn de afsluitende woorden die zo waar als een koe maar aanvoelen als een klifhanger. De spanning is dan het hoogst. Het is niet duidelijk hoe het verder afloopt. Ik bleef, na ruim een uur en tien minuten achter met een onbevredigend zalig gevoel, nieuwsgierig naar het verdere verloop hiervan. (Independent)

Jan Janssen Auteur