Een gastvrije muzikant vertelt

Een optreden van Jim White is onnavolgbaar en daarom niet gemakkelijk te recenseren. Een optreden van Jim White heeft zoveel verhalen dat het moeilijk is om aantekeningen te maken. Een optreden van Jim White vraagt om woorden uit de pen van elke bezoeker. Hier een poging om twee uren muziek en veel, heel veel gesproken woord vast te leggen,

Jim White is in staat om een nummer van iets meer dan drie minuten aan te kondigen met een verhaal van meer dan vijftien minuten. Hij staat niet op het podium om liedjes te spelen, hij vertelt graag en musiceert daarna. White heeft een setlist op het podium liggen. Hij speelt soms een verzoekje en reageert graag met een opmerking of een vertelling. Af en toe besluit hij de ‘geroepen’ song te spelen. En een geschreeuwde opmerking vanuit de zaal kan voor White zomaar een anekdote worden. De gitaar wordt op de schoot gelegd en veel, heel veel woorden leiden naar een liedje. White maakt van het podium telkens een huiskamer en verwelkomt de bezoekers met een brede glimlach en speelt pas daarna muziek.

White voelt zich thuis in Amsterdam. In de jaren tachtig woont hij aan de Lijnbaansgracht 392. Hij vertelt graag over die tijd. In de jaren van cassettes en in eigen beheer uitgebrachte vinyl releases speelt hij in gekraakte huiskamers. De omgeving van Paradiso is hem bekend en in een lange vertelling wandelt hij langs junks, verhaalt over optredens in duistere panden en donkere coffeeshops en memoreert bijna contacten met justitie. En dan is er een compositie uit zijn imposante oeuvre.

White was in zijn jonge jaren bokser, dominee, fotograaf, professioneel surfer en fotomodel. In 2003 kreeg de globetrotter door de roadmovie “Searching for the Wrong-Eyed Jesus” aandacht van de internationale pers. In de documentaire speelt hij met musici als 16 Horsepower, The Handsome Family en Johnny Dowd. David Byrne ‘ontdekt’ volgens de media White en de Talking Head effent de weg naar optredens in grotere zalen.

‘Corvair’ is het eerste nummer in de bovenzaal van Paradiso. De track staat op het album No Such Place (2001). Vier jaren eerder debuteert White met de langspeler Wrong-Eyed Jesus. In 2017 verschijnt Waffles, Triangles & Jesus, het zevende album van de Amerikaan. ‘Corvair’ zou met het grootste gemak op het eerste en het zevende album kunnen staan. White maakt al jaren dezelfde muziek. De verwachting is dat hij dat de komende jaren zal blijven doen.

Een optreden van Jim White verdient veel meer dan wat gedachtes tijdens de show, meer dan zinnen die door een recensent zijn geschreven. Voor ‘Still Waters’, om een voorbeeld te noemen, vraagt White aan de bezoekers of hij een anekdote zal vertellen. De zaal vraagt om het nummer, roept om de muziek. Michael Davis Pratt, de echte naam van White, besluit toch te beginnen met het verhaal en tot plezier van de fans oreert White een lange anekdote die niets met het nummer te maken heeft.

Zo musiceert en praat White meer dan twee uren vol. David Byrne, Joe Henry, Prince, Chick Corea, de achtergrondzangers van Madonna, Morcheeba en de Nederlandse kraak scéne komen langs in breedsprakige verhalen. Volkomen ontspannen speelt en praat White maandag 4 december naar dinsdag 5 december. Direct na het optreden loopt hij naar de tafel met releases en krast op zijn laatste schijf de woorden ‘dank u wel’. Het optreden van de Amerikaan is memorabel, de korte ontmoeting na het concert meer dan plezierig.

Jaks Schuit Auteur