Hard Working Americans, We’re all in this together

Met een bezetting die bestaat uit zanger, akoestisch gitarist Todd Snider, sologitarist Neil Casal (eveneens lid van The Chris Robinson Brotherhood), bassist Dave Schools en drummer Duane Trucks (beiden van Widespread Panic), mag je Hard Working Americans een supergroep noemen, wat uiteraard nog geen garantie is voor supermuziek. In dit geval ook niet per se, maar het gebodene staat wel voor een lekker ouderwets en uitstekend klinkend live-album: We’re all in this together. Dertien songs staan erop, die in meerdere opzichten refereren aan jarenzeventig blues rock, in het bijzonder aan de gespierde variant van The Allman Brothers Band. Dat Snider een flinke strot kan opzetten was me bekend van zijn soloactiviteiten, maar zó hardkorrelig energiek. En dan Neil Casal, die ooit solo begon als begenadigd schrijver van prachtige alt. countryliedjes, lyrisch gitarist en beschaafd zanger, maar heeft zich gaandeweg via zijn werk voor Chuck Prophet, Ryan Adams en Chris Robinson, tot een rauwe(slide)rock ‘n’ roll gitarist getransformeerd. Dit allemaal als terzijdes opgemerkt, want kwaliteit is dé essentie en die wordt – ook wanneer je geen pure liefhebber bent –op dit tweede live-album ruimschoots geboden.

De meeste nummers zijn afkomstig van twee studioalbums uit 2013 (zonder titel) en 2014 (Rest in chaos)en een paar herhalingen van een live-album uit 2014 (The first waltz). Opener Mission accomplished is een ode aan Bo Diddley, wiens kenmerkende stuwende gitaarriffs voor een uitstekend begin zorgen voor ruim meer dan een uur vlammende rock ‘n’roll, dampende blues, zwetende rock, opzwepende soul en funk. Na vijf kwartier eindigt het album met School Day, een eerbetoon aan Chuck Berry, ook al zo’n rock ‘n’ roll coryfee. Daartussenin gaat het zeer geïnspireerd toe met grommende, scheurende gitaren, ongemeen vaste ritmesectie, hartstochtelijke zang, afwisselend gelardeerd met plukjes orgel, piano, mondharmonica en achtergrondzang. In het overwegend rauwe geluidsdecor heb ik niets nieuws gehoord van deze hard werkende Amerikanen, maar ze weten desondanks hun toehoorders moeiteloos te enthousiasmeren. Omdat het heel goeie en vooral gedreven muzikanten zijn. (Melvin Records)