Daniel Cavanagh, Monochrome

Wie had dit ooit gedacht, Real Roots Cafe maakt ruimte om een droommetal plaat te recenseren? Het is de nieuwe plaat van Daniel Cavanagh. Tussen het succes met de Britse band Anathema door, maakte hij afgelopen oktober zijn solodebuut met Monochrome. Soms moet je gewoon je grenzen verleggen en, vroeg ik mij af, waarom eigenlijk niet bij deze prachtige plaat. Niet zomaar een plaat overigens. Cavanagh legt zijn hele hebben en houwen in de plaat. “No personal boundaries”, innerlijke gedachtes over liefde en het verwerken van verdriet worden op persoonlijk vlak uitgediept.

De plaat sluipt bij je naar binnen met The Exorcist. Pianospel, akoestische gitaar, elektronisch gefrutsel, loom bas spel, drums en die prachtige stemverheffing van Cavanagh, schreeuwen om aandacht. “Can you see me!” klinkt misschien wanhopig uit het donker gegrepen, ik kreeg kippenvel. Monochrome bevat overigens zeven nummers met een totale speelduur van ruim achtenveertig minuten. Dit zegt iets over de duur van de nummers, twee onder de vijf minuten. Het op één na kortste nummer op deze plaat heet This Music. Er is dan een Nederlandse hoofdrol weggelegd voor Anneke van Giersbergen. Het uitgesponnen Soho sluit daarop naadloos aan. Strelend pianospel ontpopt zich tot een climax wat daarna inzakt tot een breekbaar pianoliedje. Je weet meteen wat hij bedoeld met de woorden “The album has a late night, candlelit feeling, evoking the light of dusk as the summer sun sinks below the horizon, setting the scene for thoughts and meditations that many people will relate to.” Monochrome sluit min of meer af in dezelfde sfeer zoals het begint. Oceans Of Time en het instrumentale hoogstandje Some Dreams Come True.

Monochrome is letterlijk en figuurlijk een droomplaat. De werkelijk schoonheid van deze plaat beleeft je pas echt onder je koptelefoon. Echt een uitdaging voor mensen die heel even buiten de gebaande paden van de traditionele roots muziek willen wandelen. (KSCOPE)

Jan Janssen Auteur