Aangeschoten gepiel verpest optreden White Cowbell Oklahoma

Paradiso, Amsterdam (21-11-2017): Voor het podium hangen twee vijftigers. De zaal is nog leeg. De glazen zijn groot en gevuld met bier. De mannen becommentariëren een eerder optreden van White Cowbell Oklahoma. “Als ze weer meer drinken dan spelen, ben ik halverwege weg,” meldt een van de twee mannen. Zijn kompaan neemt een slok en knikt bevestigend. De partyband uit Canada neemt een reputatie mee op tournee. En dan zijn er altijd fans die voor de muziek komen en niet voor de toeters en de bellen, de kettingzagen en de glazen whisky. White Cowbell Oklahoma heeft fans van divers allooi.

White Cowbell Oklahoma

De geluidsman zet een instrumentaal intro voor de groep in. De zaal is aardig vol gelopen en de bezoekers gaan alleen maar luider praten. Pas als er muzikanten op het podium staan is er aandacht. ‘Shot A Gamblin’ Man’ is het openingsnummer van de groep. Vier gitaristen, een drumster en een percussionist staan op het kleine podium van de bovenzaal. De muziek is rock ‘n’ lol. Feestmuziek van een groep die in goede vorm een rockmachine is en een zaal kan laten zweten. Is de als cowboy verklede Mr. Chainsaw Charlie overigens wel een percussionist? Hij ramt met een drumstick op een koebel. Koebellist? Vooruit. De spreekstalmeester is er, zo blijkt, vooral voor het gesproken woord en af en toe een stunt. In het tweede nummer ‘Cheerleader’ haalt hij een slijptol tevoorschijn en haalt deze langs zijn instrument, langs de koebel dus. Een wolk van lichtflitsen verlicht het podium. ‘Flapjack Flytrap’ krijgt een coherente uitvoering. Zonder opsmuk en overbodige solo’s kan de groep een behoorlijk rocknummer spelen. Vooral de ritmesectie is stevig. Bassist South Pawl Jones en drumster G.M. Safari leggen een betonnen fundament.

White Cowbell Oklahoma is een groep Toronto, Canada. Het gezelschap toert in diverse samenstellingen eindeloos langs de podia. Recensies van optredens met negen gitaristen zijn op het internet te vinden. In Amsterdam staan vier gitaristen te dringen om in de eerste nummers een solo te spelen. Vocalist Clem C. Clemsen laat ruimte voor de anderen op het podium. Het rekt de nummers wat op, maar dat zal de groep een zorg zijn.

Na een nummertje of vier vijf is er een eerste woordje van Mr. Chainsaw Charlie. “Hello Amsterdam, we flew the pacific with a shitload of rock ‘n’ roll. I think we need a drink before we play some more songs.” Het podium ligt intussen bezaaid met aangebroken blikjes bier, maar Mr. C.C. wil niet alleen bier. Er is toch wel whisky in de zaal?

‘Koko Girl’ is een track van de langspeler Cas Diablo uit 2006. “Ladies you meet on the road and the things they bring you,” meldt Mr. C.C. met een overbodige knipoog. Tijdens het nummer laat Clem C. Clemsem zich van het podium zakken en gaat bij alle dames in de zaal langs. Hij laat zich graag aan de borsten drukken. Terug op het podium is er door twee fans whisky gehaald. Tot het laatste nummer ‘Magic Fingers’ beschouwt Mr. C.C. het als zijn belangrijkste taak de drank uit te delen. Voor zijn medemuzikanten giet hij de fles in kleine glazen leeg.

Mr. Chainsaw-Charlie

Op het podium is er al lang geen sprake meer van een show. De ritmesectie is het overzicht kwijt en de gitaristen prutsen freakmuziek uit de instrumenten. Clemsen zingt af en toe een stuk tekst, maar het klinkt als een half dronken verplichting. Mr. Chainsaw Charlie komt uiteindelijk met een cirkelzaag op het podium en zaagt en stokje door. Uit de stok spuit toiletpapier op de voorste rijen bezoekers. De mix van zuidelijke (‘southern’) en Amerikaanse hardrock is niet meer dan een hoop gepiel. Er zijn nog drie of vier dames voor het podium die zich amuseren. Ze kunnen rekenen op de onverdeelde aandacht van de groep. Op het podium krijgt een van de muzikanten drie gitaren omgehangen. Hij speelt geblinddoekt met een stuk toiletpapier op de gitaren wat onsamenhangende solo’s. Ach….

Na de twee toegiften spoeden enkele muzikanten zich naar de tafel met merchandise in de hal. Ze komen niet voor de fans die toch een handtekening willen. Ze staan met de lege fles whisky enkele oudere Hollandse dames te woord. White Cowbell Oklahoma maken een farce van een optreden en verwaarlozen de bezoekers na een waardeloos optreden.

Op de tafel met merchandise ligt de nieuwe release Seven Seas Of Sleaze. De groep heeft de EP meegenomen, die in een oplage van 200 exemplaren genummerd op tafel ligt. Schouderophalend lopen de twee vijftigers langs de tafel naar de garderobe. Ze hebben het einde van het optreden gehaald en zijn vooral teleurgesteld.

Jaks Schuit Author