Prima Americana avond met Nathan Bell + Arlan Feiles

Paradiso dinsdag 07 november 2017:  Het is rustig rond Paradiso. Achter in de kleine bovenzaal staat een tafel net merchandise. Releases van Arlan Feiles en Nathan Bell liggen verspreid op de tafel. In de zaal zitten wat bezoekers aan tafeltjes. De sfeer is ontspannen. Feiles drentelt door de zaal en begroet bezoekers. Hij zet een camera op een verhoging. `We´re straming on the internet,` meldt hij, “the show is broadcasted in America.”

Arlan Feiles

Arlan Feiles switcht tijdens zijn optreden moeiteloos van piano naar gitaar. Hij speelt wat liedjes uit een uitdijend oeuvre. Daarbij vertelt hij persoonlijke verhalen. Zijn vader hielp vroeger in de kerk, “faith was his medicine,” aldus Feiles. De Amerikaan wil met muziek de wereld veranderen en verbeteren. Hij schreeuwt de lessen niet van de daken, maar maakt mooie Americana. In het nummer If I Was A Dinosaur blikt hij terug en in Workers Unite verhaalt hij over de kracht van de arbeiders. Trots meldt hij dat Wake (Don’t Back Down) te vinden is op de soundtrack van de film Dallas Buyers Club. Met de track Anthem maakt hij een statement. Misschien is het volkslied van Amerika wel achterhaald, wordt het tijd voor “a new anthem. But who’s gonna write it?” Feiles beweert niet het nieuwe volkslied te hebben geschreven, maar heeft het lef de zaak aan te kaarten.

Nathan Bell

Nathan Bell uit Signal Mountain, Tennessee staat op het podium en pakt zijn gitaar. Er is applaus uit de zaal. Bell buigt naar de microfoon. “And for my encore,”glimlacht hij de microfoon in. Hij stemt nog even. “You are very quiet, very polite and unarmed,” zegt hij tegen de bezoekers en opent met Black Crow Blue.

Bell speelt virtuoos eenvoudige liedjes. Met zijn boekdelen sprekende stem kaart hij elk protest, elke misstand in zijn land aan. Hij knoopt Trump moeiteloos aan Ronald Reagan, neemt afstand van de wapenwedloop en verpakt de boodschappen in een pakkende blues of een tranen trekkend ballade. Hij neemt Trump de maat, zijn president die met leugen en achterklap de macht pakte en net als Reagan niet meer is dan een slechte acteur.

In 2017 spreekt Nathan Bell zich uit over het klimaat van haat in Amerika, spreekt zich uit tegen Donald Trump. De maatschappelijk geëngageerde bard heeft met zijn laatste langspeler Love>Fear (48 Hours in Traitorland) de plaat gemaakt die Amerika een spiegel voorhoudt. Bell balt zijn vuist en laat zijn stem, gitaar en mondharmonica krachtig horen in een set onvervalste protestliederen waarin hij het opneemt voor de vergeten mensen in het land van de Amerikaanse droom. Deze droom is voor veel mensen al bijna een jaar een nachtmerrie.

Nathan Bell is geen muzikant die tegen windmolens vecht. Hij heeft de nodige spot en relativering in zijn woorden en in zijn muziek. Hij weet met ogenschijnlijk eenvoudige liedjes zonder opsmuk en een doorleefde intense stem tot de bezoekers tot op het te raken. Het is muziek uit de hoogste regionen van Americana. Op Love >Fear (48 hours in Traitorland) bezingt hij de kracht van de liefde en gaat de strijd aan tegen de opkomst van het populisme en de gezaaide angst en haat in de VS. Volgens Bell kan alleen liefde voor de medemens de angst overwinnen. In een kleine bovenzaal getuigt hij langer dan zestig minuten.

In Stones Throw Away vlecht hij een citaat van Bruce Springsteen. Born In The USA wordt in de bovenzaal door Nederlanders meegezongen. “I was born in the USA, born in the USA.” Raise Your Fist gaat terug naar de Olympische Spelen van 1968. Hij eert de atleten Tommie Smith, John Carlos en Peter Norman die op het podium een vuist durfden te maken tegen discriminerende instanties als Olympische comités.

“I could walk down, but what the hell,” zegt Bell en loopt voor de toegiften niet het podium af. Traitorland wordt gespeeld. Daarna vraagt Bell Feiles op het podium. King Of The North krijgt een jazzy intro en een mooi gekozen citaat van Bill Withers: Just The Two Of Us. De sfeer is ontspannen en prettig. Arlan Feiles en Nathan Bell sluiten een avond met prima Americana af. De liefde voor muziek overwint.

Na het laatste nummer van Arlan Feiles en Nathan Bell loopt een bezoeker naar het podium. Hij kijkt vragend naar de setlist. Bell antwoordt de blik. “Sure, but I have to make a picture.” De Amerikaan maakt een foto van de setlist, signeert het papier en geeft het aan de bezoeker.

Mocht je in de buurt zijn ga Arlan Feiles nog zien op de volgende podia:

  • Vanavond in Nijmegen Cafe Trianon
  • donderdag 9 november Bree (België) CC de Breughel
  • vrijdag 10 november Grootschermer Museum Nic Jonk
  • zaterdag 11 november Tiel Thedingsweert
  • zondag 12 november Edam A Walk About Music
  • woensdag 15 november Vlissingen Spoetnik

Jaks Schuit Author