Twintigste editie Take Root Festival een feest voor liefhebbers

Om maar meteen met de deur in huis te vallen, de twintigste editie van het Take Root Festival blijkt achteraf gezien de meest succesvolle editie ooit. In al die jaren dat het Real Roots Cafe het festival bezocht en verslag deed, was het nog nooit zo druk en gezellig. Oosterpoort programmeur Peter Sikkema melde ons al vroeg in de middag dat het helemaal uitverkocht was. “De mensen komen overigens allemaal lekker op tijd binnen”, voegde hij daar nog kort aan toe. Inderdaad het publiek stroomde al vanaf een uur of drie erg soepel binnen. Op vijf podiums gaven de crème de la crème uit de American roots muziek scene acte de présence.

Tift Merritt

Het is dus vroeg dringen geblazen om de binnenzaal binnen te komen waar The Secret Sisters al bezig waren. Maar meteen doorgelopen naar de kleine zaal. De ervaren Tift Merritt maakte in een volle zaal haar opwachting. Merritt “Ik dacht dat er nog niemand zou zijn, zeker allemaal vrij genomen van het werk?” Na een aantal nummers “jullie hebben nog niet gedronken” wat fijn dat jullie luisteren. Zo ervaren en zo bescheiden! Het zijn mooie liedjes en ze heeft een prachtige stem, maar ik kon het niet vastpakken.

The Americans

Dat was compleet ander tijdens het optreden van The Americans. Frontman Patrick Ferris en zijn metgezellen weten in korte tijd het publiek naar de hand te zetten. Bij de les blijven show!

Hurray For The Riff Raff

Het was de opmaat naar de grote zaal waar Hurray For The Riff Raff al bezig was. Frontvouw Alynda Segarra steekt de boel in de fik en laat haar heupen wiegen. “Hello we are American’s, we come in peace” voegde de kleine Puerto-Ricaanse toe. De Latin Amerikaanse roots muziek kreeg, in een puike en zeer verrassende show, de vrije loop. Het vloog werkelijk alle kanten op! Kon niet bij het podium komen in de Basement waar Baptise W. Hamon stond te spelen. Jammer!

The Cactus Blossoms

Relatief relax was het bij het optreden van The Cactus Blossoms. Het voelde als de Wurlitzer bij een goede vriend thuis. Terug in de tijd met eigentijdse, keurig netjes uitgevoerde, songs die naar mijn gevoel wat spanning en overtuigingskracht miste.

Cordovas

Veel levendiger en onderhoudender ging het eraan toe op het podium in de foyer. Daar had de uit Nashville afkomstige band Cordovas het gas erop. Weer een jukebox gevoel! Het voelde als een eigentijds aaneengeregen The Allman Brothers Band At Fillmore East rollercoaster ride.

Margo Price

Er lag een lekkere Groninger Eierbal op mij te wachten. Ja, ja ook dat is Take Root! Daarna snel even gekeken naar Margo Price. Het hoge country gehalte, waarin de liedjes gebracht werden, maken mij week en bleek niet aan mij besteed. Mogelijke oorzaak, wilde het optreden van Andrew Combs absoluut niet missen.

Andrew Combs

Als Andrew Combs begint te zingen is het doodstil. Ik bedoel “No Dutch disease”. Ik hou van mijn vrouw. “Ze zit thuis met een drie maanden oude baby terwijl ik hier een biertje loop na te jagen” Hij breekt hiermee, helemaal in zijn eentje, het eis in no time. Als je deze man hoort zingen krijg je het gevoel of dat je naar een georkestreerd bandje zit te luisteren. Heerlijk!

Chuck Prophet & The Mission Express

Chuck Prophet & The Mission Express maken, zoals verwacht, in de foyer er een feest van. De Californische performer weet hoe je het publiek bespeeld. Dak gaat eraf tijdens de uitgesponnen meezinger You Did (Bomp Shooby Dooby Bomp). We zien op toetsen ook een vreemde eend in de bijt en we missen daar Stephanie Finch. Nee met Prophet en gitarist James DePrato in de hoofdrol kan Take Root 2017 al niet meer stuk.

Als Jason Isbell klaar staat om te beginnen. De verwachtingen hoog gespannen. Isbell is de headliner van Take Root 2018 en laat niets aan onduidelijkheid over. Een zeer boeiend concert van ruim anderhalf uur. Isbell knipoogt respectvol naar “The Nashville Sound” en doet zijn eigen ding daarmee. Het is toch wat, hierdoor compleet van slag geraakt! Verzuimt af te zakken naar de basement om het veel belovende Curse Of Lone aan het werk te zien.

Sam Outlaw

De kleine zaal zit bomvol in het begin als Sam Outlaw zijn set begint. Even geduld hebben biertje pakken om vervolgens moeiteloos aan te sluiten. Outlaw’s Californische countrymuziek wordt fantastische over de bühne gebracht, maar ik mist interactie met het publiek.

Jesse Dayton

Daar waar ik veel mensen al voldaan naar huis zag gaan draait Jesse Dayton in de foyer de duimschroeven nog eens een keertje aan. Entertainen is hem met de paplepel ingegeven.

Even een paar aannamen, feiten en bevindingen over het Take Root Festival.

  • Zeer gevarieerde van jong tot oud opkomst.
  • Uitverkocht 3.000 bezoekers.
  • Verplaatsing van het festival van september naar november heeft effect gehad.
  • Door grote drukte niet alle podia goed bereikbaar.
  • Wat mij betreft had het festival wat meer kunnen roots rocken.
  • Lange wachtrijen voor de uitstekend verzorgde catering.
  • Vriendelijk en behulpzame bediening.
  • En ja, Groninger eierballen erin houden.

 

Genoten! Tot de volgende keer.

Meer foto’s zie PrickenPics

Jan Janssen Author