Ron Pope stelt teleur in Bitterzoet

Vijf minuten voor het eerste van drie optredens gaat de voordeur van Bitterzoet, Amsterdam open. Er staat een lange rij vooral vrouwen voor de deur. Er wordt gepraat over het komende optreden van Ron Pope. Een van de bezoeksters heeft jaren uitgekeken naar een concert van de populaire Amerikaan. De muzikant, woonachtig in New York, maakt Americana met persoonlijke teksten. “Het wordt een onvergetelijk concert,” zo is te horen. In de zaal zingt Tom Petty: “What comes up must come down. I’m learning to fly.”

Openingsact Zack Berkman loopt op zijn horloge kijkend door de zaal. De eerste bezoekers wandelen de zaal binnen. Berkman checkt de tafel met merchandise waar een nieuwe EP van hem ligt. Zack Berkman musiceert vanavond onder de naam The Heart Of. Achter in de zaal op de tafel ligt een schijfje met vier nummers. De Amerikaan loopt het podium op en weer af. Zenuwachtig beweegt hij door de ruimte, stapt opnieuw de planken op en neemt plaats achter een muziekstandaard met wat toetsen. Hij gespt een gitaar om en slaat wat akkoorden aan.

Berkman is een multi-instrumentalist die in de begeleidingsgroep van Ron Pope hand- en spandiensten verleent. Piano, gitaar, banjo, de Amerikaan kan op veel instrumenten uit de voeten. Solo in Bitterzoet lijkt Berkman eerst te willen settelen, te willen wennen aan de sfeer. Hij staat alleen en doet geen enkele poging om de bezoekers te bereiken. Door het vertellen van halve anekdotes over de nummers of een wandeling naar het Van Gogh museum eerder vandaag verhoogt hij de vreemde sfeer.

Zack Berkman

Berkman schrijft inwisselbare rockballades, speelt een redelijke partij gitaar en heeft een wat harde, goed geschoolde stem. Na elk van de zes nummers die hij speelt, neemt hij uitgebreid de tijd om te stemmen. En dat neemt alle vaart uit het optreden. “The Heart Of, the new EP, is only for sale here in this venue. Not even on the internet,” is een van zijn statements. Niet een van de vijftig aanwezigen haast zich naar de tafel met merchandise. Sleep Tight is een van de nummers op de EP. Voorafgegaan door een pauze om te stemmen en afgerond met een halve minuut stilte waarin Berkman opnieuw stemt, is het slaperige en saaie karakter van het optreden voldoende getekend. Na zes nummers dommelt de zaal, is er slaperig geroesemoes en krijgt Berkman een mager applaus tot besluit.

Brian Mackey schudt de zaal wakker. “We’re here to entertain you.,” roept de Amerikaan. Opener Sun Shower heeft tempo, klinkt catchy en is rockmuziek die elke vloer in beweging kan zetten. De stem van Mackey heeft de klank van een openspattend biertje. Met Honest Love blijft er tempo in het optreden. Mackey voert en vuurt zijn band van drie muzikanten aan.

The Day is een nummer over een ex-vriendin. Het is een track van het dit jaar verschenen album Broken Heartstrings. Mackey ramt de akkoorden uit zijn gitaar, zijn stem klinkt gruizig en gebruikt en zijn drie muzikanten kunnen hem net bijhouden. Met Are You Listening buigt de groep naar Amerikaanse rock met een gebaar. Het is een ballade die na de openingsakkoorden wat zoetsappig en gemakzuchtig klinkt. In Radio noemt Mackey een eindeloze rij artiesten en groepen die vroeger op de radio waren te horen. De groep speelt intussen middelmatige Amerikaanse rock van bedenkelijk niveau. In het outro van het nummer breit de groep een stuk Hey Jude. Het is onduidelijk waarom er een citaat van The Beatles wordt gespeeld.

Brian Mackey

Mackey musiceert daarna Florida solo. De tekst “The only snow goes up your nose in Florida,” is weinig literair. De woorden van Mackey klinken nogal belachelijk uit de keel van een muzikant die zich als een soort hard werkende, musicerende bouwvakker presenteert. Voor het laatste nummer Learn 2 Be roept de Amerikaan nog even iets over de tafel met merchandise achter in de zaal. “Vinyl, threehundred pieces of Broken Heartstrings and they’re going fast.” Na het afsluitende nummer roemt Mackey de zaal. “You are all very cool.” De temperatuur is alleen maar naar beneden gegaan. De groep pakt de spullen in en verhuist naar de tafel met vinyl en wat T-shirts. Het is onduidelijk of er een album wordt verkocht.

Het podium wordt omgebouwd. Tijd voor wat cijfers van de in New York woonachtige Ron Pope. De Amerikaan heeft meer dan 200 miljoen streams op Spotify en meer dan 150 miljoen clicks op YouTube. Pope is een DIY man. Hij runt Brooklyn Basement Records, zijn dertiende album Work verscheen eerder dit jaar. Hij schrijft graag persoonlijke teksten en illustreert de optredens met persoonlijke verhalen. Vreemd genoeg geen woord over de aanslag eerder vandaag waarbij in zijn woonplaats een terrorist minimaal acht mensen op een fietspad dood rijdt.

Ron Pope

Nadat de bandleden alle instrumenten op de juiste plek hebben gezet en hebben gestemd, komt Pope alleen op. Hij wil het vanavond anders doen, hij wil een paar “quiet songs” solo spelen. Pope begint met het titelnummer van Work. Op indrukwekkende manier speelt hij de rocksong naar een mooi eerste einde. Snow Song, daarna, is een veertien jaren oud nummer dat is opgepikt door de sociale media. Pope vertelt over ‘you tube” en “streamen” en met een brede glimlach dat hij de tekst van het nummer voor de huidige optredens weer uit zijn hoofd moest leren. Hij nodigt daarna alle bandleden uit in de zaal te komen staan. Someday We’re All Gonna Die wordt door velen in de zaal meegezongen. Tientallen mobieltjes maken foto’s van Pope en zijn band tussen het publiek.

Ron Pope

Pope keert terug op het podium. The Heart Of maakt deel uit van de uitgebreide groep muzikanten. Twee blazers, twee toetsenisten, een drummer, een bassiste en een gitarist staan met Pope op het kleine podium. Daarbij willen de muzikanten af en toe van instrument wisselen en schuifelen met moeite langs elkaar. Midden op het podium staat Pope die na elk nummer in alle drukte een vers gestemde gitaar aangereikt wil krijgen.

Ron Pope

Het niveau na de eerste nummers daalt snel. In Perfect For Me speelt de voltallige groep lompe Amerikaanse rock. Pope wil het graag Americana noemen, maar het is vooral plichtmatige muziek beïnvloed door Little Feat en The Allman Brothers. Let’s Get Stoned is een typisch Amsterdams nummer. Het is een lang gerekt, niet bijster origineel rockliedje. Come To California is meer van hetzelfde. De communicatie tussen de groep en het publiek is verdwenen. De zaal is wat stil en op het podium lijk er plezier te zijn. Pope enthousiasmeert de muzikanten, maar dat levert niet echt resultaat op. Het is alsof de groep te lang op pad is, elkaar een tijdje niet zou moeten zien. Elke knipoog, elk visueel contact tussen de groepsleden ziet er geforceerd uit. De frontman doet zijn best, maar alle contacten wringen. Het is wat triest om te zien, dat een groep wegglijdt naar typerend Amerikaans gedrag. De muzikanten lijken ontmoetingen te hebben waarbij er binnen vijf minuten vriendschap is en na tien minuten desinteresse.

Ron Pope

In My Bones is het afsluitende nummer. Pope heeft plaats genomen achter de toetsen. Voor het podium hebben tien, misschien twaalf diehards veel van de teksten mee geschreeuwd. Net daarachter staan mensen met open mond te kijken naar de communicatie tussen een band en haar fans.

Ron Pope komt voor één toegift terug op het de planken. A Drop In The Ocean krijgt een solide uitvoering. Nog geen tien seconden na het beëindigen van het nummer is er geen applaus meer en vertrekken de bezoekers richting garderobe. Mobieltjes worden gecheckt, agenda’s voor de volgende dag besproken. Geen van de bezoekers besteedt nog een woord aan het net afgelopen concert. Niemand ziet Brian Mackey bij de tafel met merchandise staan. Er wordt niet gewacht op Ron Pope. Babbelend lopen de bezoekers Amsterdam in. Na een onvergetelijk concert? Kom nou!

Foto’s Peter Hageman

Jaks Schuit Author