Ron Pope, Work

Vorig jaar prijkte het titelloze album van de Amerikaanse singer-songwriter Ron Pope bovenaan op mijn jaarlijstje. Gewoon, omdat het een zeldzaam mooi uitgevoerd mengsel is van rock, rhythm & blues, blues, soul, country en folk, gevat in een uitstekende afwisseling van dansrockers en zwijmel ballads. Totaal niet vernieuwend, zo niet heel ouderwets, maar wel opwindend en oneindig draaibaar. Pope scoort hiermee de laatste jaren volop, vooral in Amerika waar zijn optredens – nog niet zolang geleden slechts een handjevol liefhebbers – door soms wel duizend mensen worden bezocht en via internet zijn liedjes ontelbare keren gestreamd ziet. Wie één van zijn eerste albums beluistert, zal zijn gestage ontwikkeling als songschrijver en performer ongetwijfeld onderschrijven en ook bevestigen na het horen van het compleet analoog opgenomen Work, zijn nieuwste en zevende album. Dit keer is het de zwierig klinkende blazerssectie die in de openingsnummers Bad For Your Health (ook op single) en Let’s Get Stoned aan het album onmiddellijk de nodige schwung geeft. Dan volgt Can’t Stay Here, een ritmisch en melodisch onweerstaanbaar catchy soul popnummer, om daarna te excelleren in het titelnummer, een erg mooie akoestische ballade en de eerste van vier, maar desondanks nog niet de mooiste. Die kwalificatie past Someday We’re All Gonna Die, op de voet gevolgd door The Weather en Stick Around, het slotnummer. Je kunt deze songs ontroerend, sentimenteel of klef vinden, de kern is dat Pope via zijn machtige, met veel soul doordrenkte powerstem (die in de ballades doet denken aan Scott Miller) zijn (liefdes)hart laat spreken. En uh… daar gaat het om.

Pope wordt muzikaal zeer kundig bediend door een saxofonist, trompettist, bassist, drummer, gitarist, pedal steelspeler en een viertal vrouwen vocalisten. Prachtig album, baststensvol heart & soul. Natuurlijk aanwezig in mijn eindlijst van 2017.  (Brooklyn Basement Records)

1 november a.s. treedt-ie op in Bitterzoet, Amsterdam