Lynne Hanson, Uneven Ground

Een jazzy melodie met een pakkend bas loopje opent deze langspeler en daarna nemen zwaar overstuurde gitaren de melodie over. Het is een begin met zoveel kwaliteit en dus is het logisch om alleen het intro van de openingstrack ‘Carry Me Home’ van Uneven Grounds een paar keer te beluisteren.

Hanson debuteerde in 2006 met Things I Miss. Twaalf rustige Americana nummers op deze langspeler. Uneven Ground is dit jaar het zesde album van de uit Ottowa, Canada afkomstige singer-songwriter. Ze schrijft al jaren voor een groot deel haar eigen materiaal. Daarbij werkt ze samen met mensen Lynn Miles en Mark Elliott. The LYNNeS is de groep waarin de twee zangeressen – ook – samenwerken en er staat voor 2018 een hele plaat met gezamenlijk geschreven nummers op stapel. Op de site van de dames zijn al wat demo’s te horen.

Terug naar Uneven Ground. De plaat laat voor de trouwe fans van Lynne Hanson niet veel nieuws horen. Prettig in het gehoor liggende composities met teksten die beeldend zijn en nergens al te concreet worden. ‘Devil Said No’ en ‘Every Honest Misstep’ zijn titels die gebeurtenissen buiten de alledaagse rompslomp suggereren, maar dat valt bij beluistering wat tegen. De verrassing in de teksten ontbreekt.

Hanson en muzikanten als Chris Carmichael (gitaar), Scott Nolan (productie en gitaar) Jeremy Rusu (piano en accordeon) zoeken na de fraaie opening nergens het avontuur. Het is jammer dat muzikanten met zoveel kwaliteit zo keurig binnen de lijntjes kleuren, nergens aan de nummers een muzikaal rafelrandje laten hangen.

Voor de liefhebbers van goed gemaakte, prettig klinkende Americana met een toefje jazz en een wolkje blues is Uneven Grounds een aanschaf die geen moment zal tegenvallen. Dit zesde album van de ervaren Canadese balt al het experiment in het intro van ‘Carry Me Home’. Daarna worden de nummers met veel professionele kwaliteit naar een voorspelbaar einde gemusiceerd. (Songshop Records)

Jaks Schuit Auteur