Eric Westbury, Atomic Wilderness

Hoor ik hier Gurf Morlix? Nee, het is Eric Westbury van Vancouver Island in Canada. De stem is zeer vergelijkbaar, met een lichte gruis, de muziek is ook vergelijkbaar, aangename licht rockende rootsmuziek (Americana, Alt’ country) met een bluesy en folksy inslag. Er kwamen eerder CD’s van de man uit, maar dat was in 2000 (‘Walking Tracks’) en 2003 (‘Burnt Tongues & Blue Truths’, met Gurf Morlix als producer – ik las het pas nadat ik bovenstaande vergelijking had geschreven!!! -, de CD stond 6 weken in onze EuroAmericana Radio Charts). Wat gebeurde er sindsdien, vraag je je af. Het antwoord is te vinden in zijn bio op zijn website ericwestbury.com. Hij stopte in 2007 met muziek maken en optreden om lekker bezig te zijn met zijn huis en land in the middle of nowhere op Vancouver Island en lekker te filosoferen over levenszaken, met vragen waarop de antwoorden vaak afwezig zijn of op zijn best dubieus. Hij noemde deze periode zijn ‘Atomic Wilderness Years’. De 10 eigen songs op de nieuwe CD zijn in het algemeen aangenaam rockend met gitaar, bas en drums in een hoofdrol en bijrollen voor banjo, fiddle en meer. Rust is er bijvoorbeeld in het wonderschone ‘Here Lies Vera’, een lofrede over een slachtoffer van de beruchte hurricane Katrina. Heel bijzonder is de titel ‘Stupid Answers To Stupid Questions’, een filosofisch getinte overweging. Andere titels die opvallen zijn ‘All Hail The Profiteers’, een door orgel en elektrische gitaar gedomineerde rocker met sociaal commentaar (een Profiteer is iemand die woekerwinsten maakt en dus weinig vrienden heeft)  en ‘Invitation To The Grave’.

Nogmaals, voor de liefhebbers van Morlix is dit een aanrader, maar ook voor elke Americana-liefhebber met oog voor aangenaam rockende ‘muziek met een boodschap’. Eric Westbury is de naam! (Independent).

Bas Booy Auteur