Pieta Brown, Postcards

Postcards, het nieuwe album van de Amerikaanse (Iowa) singer-songwriter Pieta Brown, is van begin tot eind erg atmosferisch. Haar nogal ijle stem en de daar omheen dwarrelende instrumentale begeleiding, onder productionele leiding van haar echtgenoot en meestergitarist Bo Ramsey, voeren je mee naar verstilde, dromerige oorden. De tien liedjes balanceren op het snijvlak van folk en country en klinken dusdanig relaxt dat er behaaglijk bij kan worden gedagdroomd. Maar eer je in een dergelijke staat belandt, gaat er behoorlijk wat luistertijd overheen, omdat de songs hun geheimen maar langzaam prijsgeven. Ze kunnen zelfs tegenstaan, zoals mij aanvankelijk overkwam. Dat komt door Brown’s enigszins kleurloze zang en het ingehouden, tere spel van haar begeleiders. Toch is er iets – het valt moeilijk te definiëren – wat me telkens naar Postcards doet teruggrijpen. Misschien door de ontluikende mystieke sfeer en de almaar uitwaaierende melodieën, die weidse, adembenemende landschappen tot de verbeelding roepen. Maar ach, veel doet dat er niet toe, wanneer je eenmaal gegrepen bent door de zich onthullende schoonheid.

Werd haar vorige plaat Paradise Outlaw uit 2014 live opgenomen in Bon Iver’s studio, dit keer kiest ze, soms met hulp van manlief, eerst de basistracks op te nemen met akoestisch gitaar en zang, waarna deze per email te versturen naar de gastmuzikant voor diens bijdrage aan één van de tien liedjes. Van de partij zijn onder meer: leden van Calexico, Mark Knopfler, Carrie Rodriguez, David Lindley, Eric Heywood samen met Cailin Canty en Benson en Alex Ramsey, zonen van Bo en leden van The Pines. Het eindresultaat is een bedwelmend mooi album, gestoken in een uitvouwbaar, fraai ontworpen digipack. (Lustre Records)