Cary Morin, Cradle To The Grave

Singer-songwriter Cary Morin is een nazaat van indiaanse voorouders, behorend bij de Crow in Zuid-Montana. Hij wordt er geboren, maar eenmaal volwassen verhuist hij naar Colorado. Na wat in bandjes te hebben gespeeld gaat hij solo, zichzelf begeleidend op gitaar. Alhoewel hij al drie albums op zijn naam heeft staan en Europa aandoet voor optredens – onder andere op het beroemde Paris Jazz Festival – ben ik onbekend met zijn akoestisch gebrachte songs, die diep wortelen in de traditie van Mississippi- folk en – blues, en waarin de ritmische picking gitaarstijl een voornaam kenmerk is.

Elf songs staan er op Cradle to the Grave, waaronder drie covers van William Brown (Mississippi Blues), Back on the Train van Phish en Nothing Compares 2 U van Prince, die op geheel eigen wijze wordt vertolkt. De eigenhandig geschreven songs zijn (zelf)bespiegelend van aard, zoals het filosofische titelnummer dat over de korte tijd van het leven gaat. In Dawn’s Early Light staat hij stil bij de nog altijd zeer wankele rechten en leefomstandigheden van indianen in de VS. De actuele kwestie over de aanleg van de North Dakota-oliepijpleiding dwars door het reservaat maakt dat eens te meer pijnlijk duidelijk. Op Morin’s ietwat droef klinkende bariton en tokkelende gitaarspel valt eigenlijk niet veel aan te merken, of het moet zijn dat het allemaal wat dynamischer had gekund. De monotonie die het album aankleeft en de voortkabbelende sfeer zal waarschijnlijk voor de puristische liefhebber van authentieke, akoestische folk-blues geen enkel beletsel vormen.(Maple Street Music)