Ray Wylie Hubbard, Tell the Devil I’m Gettin’ There as Fast as I Can

Loco Gringos Lament (1994) was de eerste kennismaking met de muziek van, de nu inmiddels zeventig jarige country legende, Ray Wylie Hubbard. Met enige regelmaat volgden nog velen, Tell the Devil I’m Gettin’ There as Fast as I Can is volgens mij zijn zeventiende CD. De in Oklahoma geboren troubadour, die nu vanuit Texas Hill Country opereert, zorgt op deze plaat niet voor verrassingen. De CD bevat elf songs die allen het ongeëvenaard Ray Wylie Hubbard predicaat dragen.

De plaat opent met God Looked Around. God spuwt in stof terwijl er enge beesten kruipen door uitgedroogde aardkorstkieren. Yes, dit is een goed begin van een reizend verhaal. Spider, Snaker and Little Sun en Lucifer and the Fallen Angels volgen. Het resultaat is donker en onevenaarbaar. Dan de titeltrack waarin Hubbard vocaal wordt bijgestaan door Lucinda Williams. Hoogtepunt? Ja, dacht het wel. Tot zover heb je een abonnement op de beste liedjes die de duivel gemaakt zou kunnen hebben. Samen met The Rebellious Sons en Old Wolf vormen ze het prachtige middenstuk van deze plaat. In Times Of Cold waar de stem Patty Griffin opduikt getuigt van ongrijpbaar inzicht en commitment.

Het lijkt erop dat Ray Wylie Hubbard de balans aan het opmaken is. Geen spelt tussen te krijgen, op deze duivelse plaat zweven gevaarlijke geesten. Je proeft de kruistocht van rusteloze ridders. Ray Wylie Hubbard gromt en bromt er lekker oplos zoals fans van hem gewent zijn. Echte diehards weten wat ik zojuist opschreef. (Bordello Records)

 

Jan Janssen Auteur