John Moreland vindt parochie en podium in een mooie kerk

John Moreland, Paradiso 2017

Toeschouwers schuifelen al vroeg de grote zaal van Paradiso binnen. Ze gaan op zoek naar een stoel op de vloer. Het concert van John Moreland, de Amerikaanse troubadour is een zitconcert. En dat is in eerste instantie ietwat onverwacht. Moreland groeit op Oklahoma, luistert met zijn vader veel naar Neil Young en Creedence Clearwater Revival en speelt als tiener in wat punkgroepen. Hij verdiept zich in country en componeerde de eerste roots songs. Hij formeert John Moreland & The Black Gold Band en trekt door Amerika. De groep brengt twee langspelers uit. In 2013 gaat hij solo en schrijft de tracks voor debuut In The Throes. Eerder dit jaar verschijnt Big Bad Luv. De man die de zaal liet pogoën op punkrock maakt breekbare country. Hij is het schoolvoorbeeld van een singer-songwriter en een muzikant die bij elk album door nieuwe fans ontdekt kan worden. Paradiso ‘zit’ vol. De stoelen zijn bezet, de banken aangeschoven en over de balkons hangen vele fans. Op twee of drie kaartjes na verkoopt het concert uit.

Precies op tijd schuifelt Moreland het podium op. Het woord corpulent is op zijn plaats bij het zien van de Amerikaan. De stoelen in de zaal zijn nu ook te verklaren. Moreland zou staand waarschijnlijk geen twee nummers achter elkaar kunnen spelen. Hij kiest voor rust op het podium en rust in de zaal. Dus stoelen op de vloer! De jongeman die vroeger knalharde punksongs bij optredens speelde, is veranderd in een innemende, zacht sprekende muzikant. Was vroeger de moshpit het hoogtepunt van een concert, in 2017 is de continue aandacht van het publiek belangrijk.

Het concert opent met nummers van Big Bad Luv. ‘Sallisaw Blue’ en ‘Old Wounds’ zetten de toon voor een avond prachtige countryrock. Hij omschrijft zijn muziek als “gloriously and joyfully heartbreakin”. Een betere samenvatting is niet voor handen. Met slechts de gitaar en zijn stem is de Amerikaan voorganger in een kerk die alleen maar wil luisteren en genieten. Hij speelt nummers uit zijn hele oeuvre. ‘Oh Julia’ is van In The Throes en ‘You Don’t Care For Me Enough To Cry’ van het album High On Tulsa Road. Bij ‘God’s Medicine’ is er een korte introductie. “The last time I was here I played this song. Let’s hope I don’t fuck it up.” Paradiso is kerk en podium in een liedje.

Moreland buigt zich regelmatig over zijn gitaar. Hij legt het instrument op zijn buik en hangt dan wat scheef boven de hals, de pet diep over het voorhoofd getrokken en de ogen verborgen achter de glazen van zijn bril. Het publiek is bij elk nummer muisstil en telkens is er na afloop een klaterend applaus. Na 3.59 AM pakt hij zijn gitaar bij de hals en schuifelt met zijn grote lijf naar het gordijn. Het publiek wil meer, is tevreden maar wil nog graag een of twee nummers.

“Shall I do another one for you?” vraagt Moreland, terug bij zijn stoel, aan het publiek. Het geklap is het antwoord en hij zet ‘Gospel’. Vier minuten later is het concert afgelopen. “Thanks again, I’ll see you all next time.” Moreland loopt onder ovationeel applaus van het podium.

Setlist John Moreland, Paradiso 2017

Jaks Schuit Author