Will Hoge, Anchors

Met enige regelmaat brengt Will Hoge, met wisselend succes, albums uit. Acht stuks in pak weg zestien jaar. Daar is toch niets mis mee zou je zeggen. Anchors is Hoge’s negende en beschrijft een periode waarin hij de band liet gaan en vervolgens zelf het land introk om zichzelf te herontdekken. Vroeg me af wat in hemelsnaam heeft hem daartoe bewogen?

Hoge maakt er meestal een gewoonte van om goede studiomuzikanten te gebruiken, Nashville zit prop vol daarmee. Op Anchors is dat niet anders. Drummer Jerry Roe (Emmylou Harris & Rodney Crowell), bassist Dominic Davis (Jack White), en wat dacht je van gitaristen als Brad Rice (Son Volt, Ryan Adams) en Thom Donovan (Lapush).Stelde al snel vast dat de muziek op deze plaat Hoge’s buitengewoon realistische liedjes niet veel anders of beter dragen dan ze al deden op zijn vorige albums.

Anchors bevat een elftal aan prachtige country rock liedjes. “Zie in je ogen een treurige symfonie” call it The Reckoning. Daarmee opent de plaat. “we spreken af dat we vanavond normaal tegen elkaar dan”, ja, ja ik vertaal het expres in het Nederlands. “We hebben een fout gemaakt maar kunnen het niet meer veranderen”, je hoort het allemaal in het karaktervolle liedje This Grand Charade. Little Bit Of Rust, waar Sheryl Crow haar opwachting maakt, is misschien wel het meest neutrale maar hitgevoelige liedje op deze plaat. Die lekkere stemverdraaiingen ja die is er ook nog in Cold Night In Santa Fe. Dit raakt je! “Jouw geheimen geef ik niet prijs”, ik bedoel dit dus. Baby’s Eyes is een middel of the road muziek deuntje die op een Tom Petty leest geschoeid is. Oeps in, Through Missing You, dacht ik heel even Todd Thibaud te horen. In songs als Anchors en Angels Wings klinkt Will Hoge eerlijk en dichtbij. Vraag is hoe nu verder? Ga je opnieuw met een band op tournee of ga je dit solo over de bühne brengen? Ben benieuwd.

Anchors is een mooie plaat die het beluiteren daarvan zeker waard is. Als luisteraar en vooral fan snap ik nog steeds niet waarom Hoge zichzelf opnieuw moest uitvinden. Deze inbreng stijgt echt niet uit boven zijn eerdere releases. Will Hoge is en blijft doen waar hij goed in is. Het maken van strakke Americana met een Southern country rock groove, is hem al jaren op het lijf geschreven. (Thirty Tigers)

Jan Janssen Auteur