Nick Lowe, Nick The Knife

De langspeler Nick The Knife verscheen in 1982 op vinyl en cassette. Het was het derde soloalbum van Nick Lowe. Een jaar eerder had de Engelse muzikant en producent de groep Rockpile ontbonden en was solo gegaan. Billy Bremner en Terry Williams maakten deel uit van de opgedoekte britrockgroep, maar speelden als sessiemuzikanten gewoon mee op het album. Muzikaal deelde Lowe de lakens uit. Op deze release prijkt ook het nummer ‘Heart’, een track die eerder in een versie van Rockpile was uitgebracht.

Het album is voor Nick Lowe een grote stap vooruit. In Rockpile werd toch vooral britrock gespeeld. Op Nick The Knife experimenteert Lowe naast rockmuziek met powerpop en doo-wop en was hij bevrijd van het muzikale juk van een groep. Nick The Knife is een album zoals Lowe er daarna meer heeft gemaakt. Op de release alleen maar vakkundige composities,  die met vaart en elan worden gespeeld. Herkenbare liedjes, ogenschijnlijk heel simpel en juist daarom zo knap gemaakt. Op de vinylversie uit 1982 stonden twaalf nummers, op de schijf uit 2017 zijn slechts (!) drie bonustracks te vinden. En daarmee zijn alle extra’s genoemd. ‘Heart’ staat in de originele én een reggaeversie op de release, ‘Raining Raining’ doubleert in een tweede, wat langzamere versie. Het derde bonusnummer ‘I Got A Job’ is bekend van The Wilderness Years, een compilatie van Nick Lowe uit 1991. Drie tracks die niet aanvoelen als bonussen, zoveel is duidelijk.

Een album van Nick Lowe beluisteren is altijd een genot, maar in het geval van Nick The Knife is er naast het plezier toch ook de teleurstelling. De extra tracks doen goedkoop aan. Daarbij zijn de overige nummers klakkeloos gekopieerd van eerdere uitgaves. Het einde van bijvoorbeeld het openingsnummer ‘Burning’ is zo plotseling en krijgt geen fraaie fade out. Enige zorgvuldigheid zou deze release alleen maar beter hebben gemaakt.

Al met al is het onduidelijk waarom Nick The Knife na de eerdere re-release op Demon Records in 1990 opnieuw is uitgebracht. Een vijfentwintig jarig jubileum verdient een betere release dan deze 2017 versie. Er worden overigens in totaal zes albums van Lowe opnieuw de winkels in geslingerd. Bij alle albums staat ‘digitally remastered from original tapes’. Fraai vertaald betekent dat in dit geval ‘gemakzuchtig gekopieerd’. En er worden ‘rarities, demos en live tracks’ beloofd. Op Nick The Knife ontbreekt het lekkers in ieder geval – bijna – volledig. Jammer genoeg. (Yep Roc Records)

Jaks Schuit Author