Tyler Childers krijgt wat hulp van Hank Williams

Voor het podium in de bovenzaal van Paradiso staan vier Amerikaanse bezoekers topografische gegevens uit te wisselen. Missouri, Kentucky en Carolina komen voorbij voordat een van de mannen overschakelt op namen van artiesten als Chris Stapleton en  Sturgill Simpson. Daarna wordt het pochen over concertlijstjes en vooral luidruchtig. De bovenzaal stroomt vol voor Tyler Childers. Deze jonge muzikant heeft in zijn nog jonge carrière steun gehad van Stapleton en Simpson. Na zijn debuut Bibles & Bottles (2011) trok hij de wereld rond en bracht tweemaal opnames bij Red Barn Radio op vinyl uit. Purgatory, de tweede langspeler, komt in 2017 uit. De nieuwe liedjes komen tijdens het concert ruimschoots aan bod, maar de portemonnee van de bezoekers kan dicht blijven. De tafel met merchandise is leeg, de langspeler ligt een week na het optreden in de winkels.

In Paradiso komt Tyler Childers met manager Ian Thornton de trappen op naar de volgelopen bovenzaal. De geluidsman zit al achter de knoppen. Het podium is schemerig verlicht, de gordijnen zijn rondom dicht getrokken. Childers maakt een praatje met de geluidsman en begroet wat mensen bij het podium. De Amerikanen van de voorste rij staan met de rug naar de planken en kijken naar het publiek.

Tyler  Childers neemt plaats op de stoel, zet een bietje op de grond en legt een mobiel naast het glas. Na een korte begroeting volgt ‘Honky Tonk Flame’. De singer-songwriter speelt americana met een flinke scheut countryrock. Opvallend zijn de sterke vocalen. Zijn stem heeft banden die hoorbaar wekenlang in de whisky hebben gelegen. Na dit alcoholbad heeft Childers een doos dikke sigaren gerookt en de computer in de studio aangezet. Net als voor zijn debuut heeft hij ook voor de langspeler Purgatory muzikanten naar het opnamelokaal gevraagd. Childers omringt zich graag met talentvolle vrienden.

Na vier nummers maakt hij een opmerking over de trip door Europa. Na optredens in Oslo en Londen was er een vrije dag in Engeland. Na Amsterdam vliegt hij terug naar Amerika om te starten met de tournee voor Purgatory. “No setlist tonight and no album, I’ll play you some songs.” Childers speelt solo en stopt graag veel nummers in een optreden. De aankondiging bij ‘Tattoos’ is simpel. “Most tattoos are for mothers. I don’t have tattoos,” en Tylers speelt de song.

Na veertig minuten is het bijna routine. Childers kondigt kort aan en er volgt een liedje van drie minuten. Duidelijk is dat hij geen geniaal gitarist is én dat zijn stem elk nummer naar grote hoogte stuwt. De muzikanten uit de studio worden op het podium gemist. De komposities zijn ook wat inwisselbaar. Het is goed dat hij naast eigen werk enkele covers speelt. ‘Help Me Make It Through The Night’ van Kris Kristofferson heeft een gevoelig randje en dat past goed bij de stem van Childers. Na bijna zestig minuten is er even overleg met Thornton. “A few more?” De manager knikt. “I’ll play two more and then we’ll see in what kind of trouble you’ll be.” Het is opnieuw zo’n zin die wat ongemakkelijk klinkt maar ook een kwetsbare kant laat horen. Het klinkt als charmant ongemak. Misschien is het een gebrek aan ervaring.

Childers sluit af met ‘Whitehouse Road’. Het is geen politiek nummer over de strapatsen van de huidige president van Amerika. Het is een liedje over persoonlijke uitglijders in een nacht met te veel drank en andere middelen. Childers groet kort, geeft de geluidsman een hand en stapt  weg. De Amerikanen voor het podium gaan volledig los, ze willen graag nog “a few more”.

“How are you guys doing since the last time I saw you?” vraagt Childers als hij terug is op het podium. Flauw, natuurlijk, maar het publiek reageert graag positief. ‘Fake Bouquet’ is een mooi persoonlijk nummer over een presentje voor een geliefde. Als laatste nummer speelt Childers ‘I’m So Lonesome I Could Cry’, een nummer van Hank Williams. Dan wordt opnieuw duidelijk dat hij excelleert in kwetsbare nummers. In drie minuten tilt de Amerikaan het optreden van meer dan redelijk naar memorabel. Childers heeft zich naar de hal gehaast. Hij wil graag even praten. Glimlachend hoort hij een fan zachtjes zingend naar de deur slenteren.

The silence of a fallen star
Lights up a purple sky
And as I wonder where you are
I’m so lonesome I could cry

Iedereen gunt de talentvolle Amerikaan bij een volgend optreden een band met bevriende muzikanten.

Jaks Schuit Author