Sam Outlaw creëert euforische sfeer in Paradiso

Leden van My Morning Jacket, Dawes en The Punch Brothers speelden mee op Angeleno van Sam Outlaw. Het debuut verscheen in 2016 en kreeg lovende recensies. Outlaw, geboren als Sam Morgan op 28 juli 1982, stelde een band samen en ging op pad. Ruim een jaar later ligt er met Tenderheart een volgende plaat, loopt op een zomerse avond Paradiso vol en hebben Outlaw en zijn begeleiders drie vrije avonden in Oslo achter de rug. Michaela Anne en Jim Lauderdale openen de avond. Een concert bezoeken levert soms een avond op met vooral leuke verrassingen.

Op de tafel met merchandise in de hal ligt het album Bright Lights And The Fame van Michaela Anne. De zangeres is een onaangekondigd voorprogramma en speelt een aantal nummers. Ze excuseert zich met een glimlach bij de mensen die Jim Lauderdale hadden verwacht. Anne speelt een korte set, heeft een volle countrystem en begeleidt zichzelf adequaat op gitaar. Daarmee is het meeste gezegd. Natuurlijk zijn er verwijzingen naar Jim Lauderdale (“one of my favorite songwriters”) en bedankjes voor Sam Outlaw. Michaela Anne voldoet prima als voorprogramma voor zes of zeven nummers. En dat is precies wat deze Amerikaanse countryzangeres het wachtende publiek geeft.

Jim Lauderdale voelt zich thuis op elk podium. Hij meldt negentien jaren niet in Amsterdam te hebben gespeeld en belooft niet opnieuw zo lang te wachten. Lauderdale heeft zo ongeveer met iedereen gecomponeerd en opgetreden. Hij vertelt met Lucinda Williams en Mark Olsen op dezelfde planken te hebben gestaan. ‘Seems Like You’re Gona Take Me Back’ opent het concert. Lauderdale heeft plezier en dat slaat over op de zaal. ‘The King Of Broken Hearts’ is zo’n countryrocksong met een knipoog. Natuurlijk is er soms verdriet om een relatie die kapot gaat, maar het levert in alle gevallen mooie muziek op. Bij ‘Hole In My Head’ wordt het gepraat achteruit de zaal storend. Het is alsof Lauderdale besluit om wat gas te geven, iets meer volume te gebruiken om de mensen stil te krijgen. Hij vertelt voor het album London Southern in de studio van Lick Lowe in Engeland te hebben gewerkt en schakelt naar de wat snellere nummers op de plaat. ‘No Right To Be Wrong’ is zo’n rockend wat luider nummer, waarbij het publiek kan bewegen en wat minder babbelt. Met Robert Hunter schreef Lauderdale ‘Headed For The Hills’. Hij vraagt het publiek het refrein mee te zingen. Bezoekers laten meedoen is de beste manier om een zaal stil (!) te krijgen. Luisteren naar Jim Lauderdale op een podium, is genieten van een legendarische songsmid.

Sam Outlaw heeft een gezelschap meegenomen naar Nederland. Op het podium een drumstel en een basgitaar, de gitaar van Molly Jenson, nog wat akoestische en elektrische gitaristen, een pedal steel aan de zijkant en een batterij aan microfoons klaar. Geen gebrek aan apparatuur. Outlaw heeft twee albums op zijn naam. In 2016 debuteerde hij met Angeleno waarvoor Ry Cooder achter de productieknoppen kroop. Eerder dit jaar belandde Tenderheart in de schappen van de winkels. Outlaw opent met het wat onbekende ‘Kind To Me’.

Outlaw verbergt zijn ogen onder de klep van een cowboyhoed. Er moet eerst even muziek worden gemaakt. In ‘I’m Not Jealous’ zingt Jenson een prachtige tweede stem. Outlaw verklaart waarom de muziek voorrang krijgt. “We’ve had three nights off in Oslo. It’s enough to ruin each band.” Duidelijk is dat de groep even de muzikale draai moet vinden en dat lukt niet door babbels en wel door nummers. ‘Diamond Ring’ en ‘Say It To Me’ volgen en alles gaat kloppen. Het publiek is enthousiast, de groep speelt de zenuwen weg.

Outlaw speelt ‘She’s Hard To Get (Rid Of)’ solo. De bandleden krijgen even rust. ‘Country Love Song’ levert een prachtig duet met Jenson op. ‘We’ll Sweep Out The Ashes In The Morning’ werd een countryhit in de versie van Gram Parsons en Emmylou Harris. Outlaw en Anne coveren het nummer met elan en muzikaal gemak. De groep speelt daarna ‘Sacramento’, een nummer van Anne. Outlaw covert een nummer van een van zijn begeleiders. Alles is mogelijk en levert plezier en kwaliteit op.

‘Keep It Interesting’ en afsluiter ‘Trouble’ zijn wat snellere nummers. Er wordt voorzichtig gedanst in de zaal en veel meegezongen. De sfeer na het laatste nummer is fantastisch en iedereen wacht stampend en klappend op wat memorabele toegiften.

Met een overdonderend applaus komt de groep terug op de planken. “You guys rock,” meldt Outlaw. ‘Jesus Take The Wheel (And Drive Me To A Bar)’ is een song over een persoonlijk dieptepunt in het leven van Outlaw. Voor de inmiddels gelukkig getrouwde muzikant en vader van een eerste kind,  is dat intussen een periode waar hij op terug kan kijken. En die borrel slaat hij niet af.

‘The Bottle Let Me Down’ is een klassieker van Merle Haggard waarbij Jim Lauderdale de groep komt  versterken. De sfeer op het podium en in de zaal is intussen bijna euforisch. Outlaw blijft zijn onderkoelde grapjes maken, “this is fun as fuck” en ‘One Night At A Time’ is daarna een goed gekozen countrynummer van George Strait. Outlaw eert zijn helden met plezier. Afsluiter ‘Hole Down In My Heart’ tilt de groep en de bezoekers nog een keer wat omhoog. Een heerlijke avond krijgt een waardig slot.

Jaks Schuit Author