Pierce Edens, Stripped Down Gussied Up

Het is nog absoluut niet de tijd om in recensies het woord ‘jaarlijstjes’ te laten vallen. Na beluistering van Stripped Down Gussied Up van Pierce Edens is er toch even de gedachte aan een top 10 met muzikale hoogtepunten van 2017.

Het nieuwe album Stripped Down Gussied Up van de bard uit Asheville, North Carlina, USA zou zo maar de grote doorbraak kunnen betekenen voor de Amerikaan. Edens heeft de afgelopen achttien maanden rondgetrokken met vriend en muzikant Kevin Reese. In Amerika is het duo bezig met de promotie van de vijfde langspeler. Via Kickstarter wordt er gezocht naar financiën om de langspeler op de juiste manier te kunnen promoten. Er worden zelfs concerten aangeboden! Vol enthousiasme vertelt Edens over de nieuwe release en zonder een spoortje arrogantie meldt hij elk podium in elke zaal, ja zelfs in de huiskamer bij fans te willen betreden.

Party Dress is in 2007 het debuut van Pierce Edens. In een met whisky besprenkeld weekend nam Edens de tracks op met zijn begeleidingsband The Dirty Work. Lokaal werd de release goed ontvangen. Pierce Edens and The Dirty Work toerden vooral in North Carolina met een set onvervalste americana nummers. Opvolger Long Days Above Ground (2009) werd in een week opgenomen en had een breder muzikaal palet. Blazers en toetsen vonden een weg in de nummers. De derde langspeler Pierce Edens werd in 2012 uitgebracht. Live was in 2016 na jaren een teken van leven van Edens. De nummers werden in een weekend tijdens twee concerten in The Lexington Ave Brewery in Asheville opgenomen.

Stripped Down Gussied Up is een schijf met tien nieuwe nummers en één cover. Het album opent met Sirens. De stem van Edens klinkt vanaf de eerste tonen gruizig, bekend en nieuw. Zoals de titel van de langspeler aangeeft is al het overbodige weggeschrapt. Geen blazers, nauwelijks toetsen, twee muzikanten die in een studio spelen en opnemen. Kevin Reese is het overgebleven lid van The Dirty Work en is een meer dan voortreffelijk begeleider. Daarbij passen de stemmen van Reese en Edens wonderlijk goed bij elkaar. In Daffodils toveren ze in minder dan drie minuten het kippenvel in de nek en een warme brok in de keel van de luisteraar. In volgend nummer The Bells Of Marshall groeit de brok en wordt slikken lastig.

Edens noemt zijn muziek tegenwoordig “boot scuffing Appalachicana hooting, hollering, and general tomfoolery.” Volkomen onvertaalbaar en toch voelt de zin als de enige juiste omschrijving. Het duo haalt met alleen wat snareninstrumenten en twee stemmen een maximaal resultaat. Edens speelt gitaar en percussie en Kevin Reese wisselt van gitaar naar mandoline en af en toe banjo. Incidenteel speelt Matthew Neilson wat toetsen maar zijn rol is beperkt. Bj elkaar is het meer dan genoeg om de aandacht vast te houden. Mr. Seigal is een nummer van Tom Waits en past uitstekend in de set van eigen nummers.

Stripped Down Gussied Up is een fantastische release. Het is zo’n plaat waarbij een keer luisteren telkens niet genoeg is. Jaarlijstjes? Voorlopig plaat van de maand juni 2017.

Jaks Schuit Author