St. Paul & The Broken Bones wekken een nostalgisch gevoel op

Hadden ons de laatste tijd met zoveel foute muziek beziggehouden dat we toe waren om weer eens een paar echte klasbakken aan het werk te zien. De uit Birmingham, Alabama afkomstige soul formatie St. Paul & The Broken Bones bijvoorbeeld. De band stond afgelopen dinsdag, 12 juli 2017, in Doornroosje, Nijmegen op het programma. Bijna een thuiswedstrijd dus!

St. Paul & The Broken Bones brak een jaar of drie geleden door met de single Call Me. De opvolger van Half The City, Sea Of Noise verscheen vorig jaar september in Nederland nagenoeg anoniem. Hoe hing de vlag erbij? Nou die hing er uitstekend bij, kan ik je alvast vertellen. De grote Rode Zaal was voor plusminus negentig procent gevuld, hetgeen zo’n duizend bezoekers inhoud.

Kris Berry stond in het voorprogramma om de boel op te warmen. “hoe was jullie dag?”, vraagt ze aan het publiek. Fijn dat ze het vroeg maar veel effect had het natuurlijk niet. Een beetje timide zet ze, samen met toetsenist Mark Pattiapon, liedjes van haar onlangs verschenen CD Berry Street in de spotlights. Delete You klinkt lekker loom, het heldhaftige Ninja en Night Riders komen weliswaar goed uit de verf maar lang niet altijd even zuiver. Bij mij in de beurt gaat een telefoon over? Die gast neemt nog op ook? Hij was Berry kennelijk al kwijt. Terwijl inderdaad het in de zaal wat rumoeriger werd hoor ik Berry zeggen, “Ik moet jullie vanavond opwarmen, hebben jullie zin om mee te zingen?” Was benieuwd… met het liedje Lazy Kisses kreeg ze het toch voor elkaar. Chapeau! Deze uit Curacao afkomstige singer-songwriter werkte een wat braaf overkomend optreden af die voelde als een uitstekend verzorgde show in Miles Jazz Cafe.

Het duurde niet lang alvorens mijn leesbril van mij hoofd af trilde, met de opkomst van St. Paul & The Broken Bones. Paul Janeway staat opgetooid op het podium zoals Dr. John dit pleegde te doen in de jaren zeventig. Jeetje, wat staat die volumeknop open zeg! Janeway laat er geen gras over groeien en weet waarvoor het publiek komt. “We spelen vanavond nagenoeg alle liedjes die we tot dusver maakt hebben. We hebben maar twee album, dus als je ze niet leuk vind, sorry” Hoe effectief ben je dan?

Het dampt al ruim een half uur, horen we Janeway zeggen “Zo nu gaan we beginnen”. Wat heeft die man toch een geweldig stembereik. “Are you ready for a flute solo?” Jason Mingledorff grijpt zijn moment en raakt. Hammond toetsenist Al Gamble zit wat verscholen, maar het geluid dat hij produceert is doeltreffend en bepalend. Na een enorme vocale inspanning houd Paul Janeway het heel even voor gezien en geeft hij de band de ruimte. Een psychedelische fase breekt aan. Het instrumentaal intermezzo laat eens temeer horen dat de band van alle markten thuis is.

Het is hard werken, snelle gitaarwissels creëren telkens een compleet een andere sound. Terwijl de geluidstechnici het geluidsvolume steeds beter in de grip krijgen dendert de muzikaal geoliede machine gewoon door. Het voelt als een rollercoaster rit met af en toe puike soul ballads die ervoor zorgen dat je niet misselijk wordt. Ja, zo iets! Opvallend is ook dat er geen zendertje worden gebruikt. Gitaren en ja zelf de goudkleurige microfoon van Paul Janeway zijn voorzien van snoeren. Tja, en die kunnen natuurlijk in de knoop geraken.

“Time to dance your ass of” en ja hoor daar is de kraker Call Me. Alles wordt nog eens tot een climax gebracht tot de laatste vermeende galm. Het dak is er dan allang af. St. Paul & The Broken Bones komen terug. “do you want one, two, three or more songs?” het publiek is uitzinnig. “Okay we do four”, voegt Paul Janeway daaraan toe. Waar een day off in Amsterdam toch niet allemaal goed voor is! Een weer trilt Doornroosje op zijn grondvesten.

Hoewel ze er in Alabama zelf niet zoveel over kwijt willen, maar een moderne versie van The Muscle Shoals Rhythm Section met Eddie Hinton op lead gitaar en vocals, lag deze avond voor het grijpen. Dit concert gaf een intens vreugdegevoel, dat je eigenlijk veel vaker zou moeten hebben. Een nostalgisch avond met een verlangen naar een goede oude tijd waarin volgens mij net zoveel viel te lachen dan op deze avond.

Prachtige foto’s zijn gemaakt door Pricken Pics

Jan Janssen Auteur