Buddy Guy steelt de show op Holland International Blues Festival

De hele dag regent het als een gek, maar als het startsein door Johan Derksen wordt gegeven voor de 2e editie van het Holland International Blues Festival is het gelukkig droog en breekt zelfs nog het zonnetje door.  In Grolloo zijn op 9 juni  een kleine 10000 liefhebbers gekomen om in de grote Alpha-tent te genieten van de blues.

Walter Wolfman Washington is de eerste act die rond 4 uur in de middag  begint. Het is nog rustig in de grote tent, want door extra veiligheidsregels staan nog vele mensen buiten in de rij om binnen te komen. De ‘Wolf’ is inmiddels een gewaardeerde veteraan uit de New Orleans R&B-scene, die in het verleden onder meer actief was bij grootheden als Lee Dorsey en Johnny Adams. De man in een mooi rood pak speelt echter al geruime tijd met zijn eigen band The Roadmasters. Walter heeft er zin in al klinkt hij nogal ‘mellow’ voor zijn doen. Ik geniet echter van zijn soul- en funkachtige blues. Zijn band klinkt gedegen en ik hoor graag blues met een hammond en blazers. Het is een heerlijk begin van deze lange avond.

Met veel enthousiasme kondigt Johan Derksen de nieuwe Engelse  ‘bluesgod’  Laurence Jones  aan. De 25 jarige gitarist blijkt inderdaad een aanwinst te zijn in de blues wereld. Laurence beïnvloed door vooral  Eric Clapton heeft nog een heerlijke kinderlijke uitstraling alsof hij voor het eerst op het podium staat. Toch speelt hij al geruime tijd op grote blues rock-concerten.  Heel fraai klinkt de Gary Moore achtige bluesballad Thunder In The Sky. Aan het einde van het concert haalt Jones nog even een aantal blues klassiekers uit de kast; Every Day I Have The Blues en Sweet Home Chicago. Met een heerlijke uitvoering van  JJ Cale’s Cocaine is dan uiteindelijk de koek op en ontvangt Laurence Jones een daverend applaus.

De uit Californië afkomstige band Rival Sons  begint hun concert met een van hun succesnummers Electric Man. Met veel power door Jay Buchanan gezongen, waarbij gitarist Scott Holiday meteen messcherpe gitaarklanken de zaal in gooit. Dit is voor mij geen blues, nee dit is gewoon keiharde hard rock en daar ben ik helaas allergisch voor. Zeker als de volumeknop op 10 plus staat. Gezeten op een bankje bij het Cuby-museum (ongeveer 500 meter vanaf het podium)  is het concert goed te volgen. Waarom deze band op dit blues festival  staat ontgaat mij volledig. Later hoorde ik van een aantal bezoekers dat zij vooral uitkeken naar dit concert. Smaken verschillen dus.

Kenny Wayne Shepperd  gaat al jaren voort op het pad dat Stevie Ray Vaughan ooit heeft ingeslagen.  Gedegen robuuste blues rock komt voorbij, waarbij Kenny vaak de zang overlaat aan Noah Hunt. De machine moet even op gang komen. Bekende tracks als Never Looking Back, Kings Highway en Heat Of The Sun worden met veel passie gespeeld. Hoogtepunt is het slot als Kenny Wayne op gitaar helemaal uit zijn dak gaat. Er wordt een weergaloze, lang uitgesponnen versie gespeeld van Voodoo Child.

De 80 jarige Buddy Guy is de grote trekpleister van deze avond. Deze blues icoon van de Chicago Blues maakt het helemaal waar. Buddy oogt nog heel vitaal. Hij is een echte showmaster. Het publiek reageert alert op zijn grapjes en mag af en toe ook een potje meezingen zoals  bij  Feels Like Rain. Damn Right I Got The Blues is de opener van de set. Dan blijkt dat Buddy nog altijd heel wat in zijn mars heeft op gitaar. Zijn stem is na al die jaren iets vlakker, maar hij kan nog altijd flink jankend uithalen.  Klassiekers als Hoochie Coochie Man en Elmore James’  Talk To Me Baby worden met veel plezier gespeeld. Als Buddy zich af en toe terugtrekt neemt gitarist Ric ‘Jaz’ Hall de boel over.  Tijdens het optreden worden ook nog hommages gegeven aan John Lee Hooker, BB King en Eric Clapton. De show wordt nog leuker als Laurence Jones op het podium verschijnt. Na enig overleg wordt Have You Ever Loved A Woman ingezet. Laurence – in het begin nog schuchter – gaat een geweldig gitaarduel aan met de grote meester van de Chicago Blues.  Dit is een geweldige afsluiting van de avond!

De tweede dag van het Holland International  Blues Festival  heb ik helaas moet missen. Een vakantie naar IJsland stond voor mij op het programma. De tweede dag werd nog drukker bezocht. In 2 dagen zijn er rond de 20.000 bezoekers geweest. Dat is een mooie basis om verder te gaan. Holland International Blues Festival zal in 2018 op 8 en 9 juni plaatsvinden. Ik hoop er weer bij te zijn.

Paul Jonker Author