Jason Isbell & The 400 Unit, The Nashville Sound

Na zijn vertrek uit Drive-By Truckers in 2007 begint de Amerikaan Jason Isbell aan een gestage opmars binnen de wereld van Americana-rockmuzikanten. Na eerst een reeks prima releases met de 400 unit (met Live at the Twist & Shout als onbetwist hoogtepunt) te hebben afgeleverd, blijkt Southeastern (2013), het eerste album onder eigen naam, artistiek een voltreffer. Met Something More Than Free (2015) – goed voor twee Grammys – bevestigt hij zijn prille status van talentvol songschrijver bij een groter publiek. Tournees in Amerika en daarbuiten worden vanaf dan vaak in no time uitverkocht.

Met zijn vaste en meesterlijke band, ditmaal opererend onder de naam The 400 Unit, wordt het nieuwe album The Nashville Sound opgenomen in de beroemde RCA studio in Nashville, Tennessee en voor de derde keer op rij vastgelegd door producer Dave Cobb. De plaat bevat tien songs, die in behoorlijke mate leunen op de vertrouwde muzikale invalshoeken van beide voorgangers, zijnde een mix van intiem singer-songwriter werk, incidenteel afgewisseld met rootsrock. Maar over het geheel genomen vind ik de kwaliteitsbalans nu wat minder. Het zit ‘m in de rocknummers. Zo is er na de zeer mooie, rustige opener Last Of My Kind plots de harde, dicht gesmeerde sound in het op drift geraakte Cumberland Gap. Die mate van teveel aan productie is op een andere manier ook aanwezig in de nummers Anxiety, waarvan het begin- en eindstuk wordt ontsierd door bombastische rock à la John Miles en, zij het in mindere mate, in het nummer Molotov dat een Bruce Springsteen-achtig geluidsdicht arrangement heeft. Tot hier de kritische noten, want voor de rest is het flink genieten van mooie liedjes. Meeslepende en van bewogen teksten voorziene songs als Tupelo, White Mans World waarin Isbell en Shires geweldig duelleren op gitaar en fiddle en de akoestisch mooi, subtiel gehouden liedjes If We Were Vampires en Chaos and Clothes. Het album sluit af met Something To Love, een lieflijk duet van het echtpaar Isbell/Shires, warempel in de min of meer traditionele stijl van The Nashville Sound. De enige keer. (Thirty Tigers) Binnenkort live te zien in NL

  • 4 november Take Root, Groningen
  • 9 november Paradiso, Amsterdam