Fred Eaglesmith, Standard

Fred Eaglesmith is een geboren Canadees en afstammeling van geëmigreerde, strenggelovige Friese ouders, die een boerderij beginnen in een piepklein dorp. Kerk en werk dat is waar het om draait. Geen omgeving waar Fred blij van wordt, en zodra het kan aan de verstikkende omgeving wil ontsnappen. Muziek maken, net als Elvis, zijn grote voorbeeld. Dat is wat-ie wil en wat ‘m lukt. De situatie waarin hij opgroeit, mag hem danig benauwd hebben, het is ook een constante inspiratiebron voor zijn songteksten. Verhalen over stumpers, domme boeren, slimme boeren, gebroken dromen, gebroken harten en… zijn liefde voor oude (land)machines. Geen verrassing kortom dat zijn recente album Standard handelt over het (vaak schrijnend) harde leven op het Amerikaanse platteland. Eaglesmith bezit de kunst bondige, direct tot de verbeelding sprekende teksten te schrijven, niet zelden in een dramatische context geplaatst. Wil hij daarover op het live-podium nog weleens de (zelf)spot drijven, op zijn albums gaat het tamelijk serieus toe. Wat dat betreft spant Standard de kroon door de regelmatig wanhopige zang en de buitengewoon breekbare, bijna fragmentarische begeleiding van zijn vertrouwde band: gitarist Matty Simpson, contrabassist Justine Fischer, drummer Kori Heppner en multi-instrumentalist Tif Ginn (zijn wederhelft) op mandoline, ukelele, harp, trompet, melodica en percussie. Standard is als het ware een kleine verhalenbundel, omlijst door uitgekiend gedoseerde instrumentaties. Dat samen maakt de beklemmende sfeer waarin Eaglesmith grootgebracht wordt alleen maar sterker (in)voelbaar. Een allesbehalve toegankelijk album, maar fascineren doet het des te meer. (Independent)