Mister and Mississippi, Mirage

In het persschrijven bij de derde langspeler Mirage verhaalt Mister and Mississippi over ‘het succesvolle debuut, de moeilijke tweede en het kritieke derde album’. Daarna belicht de groep de weg die is ingeslagen voor de nieuwe langspeler. Een citaat uit het bericht: ‘In opbouw, dynamiek en climax is de band venijniger dan ooit en blijft er weinig over van de rustige indie-folk-sound die de eerste albums kenmerkte. Met sterke songstructuren en veel aandacht voor arrangement en productie kan dit album tot de verrassingen van 2017 gaan behoren.’

Om maar meteen met de conclusie te beginnen: Mirage is meer dan een redelijk album, heeft inderdaad een aantal sterke liedjes en er is hoorbaar veel aandacht aan de productie besteed. Mirage wordt echter niet een van de verrassingen van 2017. Het geluid is niet venijnig, maar eerder bekend en vooral de vocalen zijn soms wat fragiel.

Tien nummers op deze release en geen van de tracks springt er uit als potentiële hit of als een nummer voor een moshpit bij een vlammend optreden. Vices and Virtues heeft een intro dat doet denken aan de Belgenpop van de groep Warhaus, Wolfpack heeft een soepel gitaarloopje en The Repetition Of Being Alone krijgt van de ritmesectie een stevig fundament. Het zijn details die opvallen in nummers die het predicaat meer dan redelijk verdienen. Nergens stijgt Mister and Mississippi echter uit boven wat al bekend is van de groep.

In de zomer van 2016 heeft de band er bewust voor gekozen om het nieuwe album in Utrecht op te nemen. De groep trok zich terug in Kytopia met producer Simon Akkermans. Mister and Mississippi zocht naar een nieuw geluid voor 2017 en ging daarvoor terug in de geschiedenis. De beste ‘wave-electro-songs uit de jaren ’80’ mochten terug te horen zijn in de nieuwe nummers. De groep is er in geslaagd het geluid van ‘toen’ naar ‘nu’ te halen. Mirage barst van de invloeden en is toch duidelijk een album van Mister and Mississippi. Het bekende geluid van synthesizers, bas en drums is de basis voor af en toe mooi gitaarspel. De stem van Samgar Lemuël Jacobs klinkt vooral vertrouwd en dat is jammer. Met name bij de vocalen had de groep risico’s mogen nemen.

Met Mirage kiest Mister and Mississippi niet voor een nieuwe weg. Het is vooral meer van hetzelfde en dan heel melodieus en geraffineerd aangekleed. De groep belooft bij de liveshows een steviger geluid. Precies dat geluid zou op Mirage te horen moeten zijn. Het is een vooral mooie plaat, maar zonder één kartelrandje de studio uitgerold. De plaat zou gebaat zijn bij foutjes, bij iets minder perfectie. Het avontuur lijkt uit de plaat te zijn geproduceerd, Mirage is gebouwd op de voor de groep bekende bouwstenen en dat is jammer. Mister and Mississippi is niet echt in het diepe gesprongen. Deze derde plaat zou aan kwaliteit en verrassing hebben gewonnen als er echt was gekozen voor het ongewisse avontuur. (V2 Records)

Jaks Schuit Author