Pokey LaFarge publiek euforisch na: “I’m so happy. I’m singing la la la.”

Pokey LaFarge en Songs from Dan in Paradiso, Amsterdam (2 mei 2017) Dan Tuffy groeide op New South Wales, Australië. De muzikant woont al jaren in Nederland. Een paar weken geleden kreeg hij een telefoontje. Pokey LaFarge was voor twee shows in Nederland op zoek naar een voorprogramma. Tuffy aarzelde geen moment en zegde toe een half uur te spelen in Doornroosje, Nijmegen en Paradiso, Amsterdam.

Op de rand van het  podium zit een kleine jongen half verscholen achter een speaker. Hij heeft blond haar en draagt een Pokey LaFarge T-shirt. Onverstoorbaar kijkt hij naar de man in driedelig pak die een gitaar pakt en het publiek groet. Songs from Dan, Tuffy en vier muzikanten, opent met I Won´t Let You Down, een compositie van Tuffy en een mooi Americana nummer. In Ramblin´ Man, een nummer van Hank Williams maakt de frontman wat danspasjes.

Hij heeft het uiterlijk van een zakenman en is een onverwachte verschijning op het podium van Paradiso, maar vermaakt zich uitstekend. Kingdom Land is een langzame blues en verwarmt de zaal. In Bastard zet Tuffy opnieuw wat swingende danspasjes en natuurlijk krijgt hij reacties uit de zaal. De bezoeker die de ogen sluit, denkt aan een muzikant in een flitsend pak met de juiste hoed. De zaal is intussen volgelopen. Shake It Loose en Sandy track sluiten een prima half uur af. “I hope you´re warmed up, because that was de bedoeling,” glimlacht Tuffy naar de zaal.

Na het optreden zit hij in alle rust bij de merchandise. Hij tekent met plezier de set-list en groet de lezers van Real Roots Café. Op de tafel liggen wat spullen van Pokey LaFarge. Naast wat T-shirts liggen twee releases. Goodbye, Barcelona is een singel uit 2015, Riot In The Streets is een 10” en is het openingsnummer van het nieuwe album Manic Revelations (2017). Het meisje achter de tafel verontschuldigt zich. De toer is bijna afgelopen, de spullen zijn verkocht!

Pokey LaFarge speelt een thuiswedstrijd in Paradiso. Opener Close The Door  wordt meteen door het publiek opgepakt. Er wordt meegeklapt en er is gezang vanuit de zaal. Riot In The Streets volgt en de bezoekers en de groep vinden elkaar opnieuw. LaFarge meldt een nieuwe nummer te spelen. Mother Nature staat op Manic Revelations, het album dat Pokey LaFarge opnam met The South City Three. De drie muzikanten Ryan Koenig, Joey Glynn en Adam Hoskins vormen eveneens The Rum Drum Ramblers. In de set is er ruimte voor een track van een langspeler die later dit jaar van deze groep zal verschijnen.

Pokey LaFarge, geboren als Andrew Heissler (Bloomington, 1983), is een rasperformer. De nummers die hij schrijft komen op de plaat en op het podium gemakkelijk tot leven, Het zijn schijnbaar eenvoudige ragtime nummers, die door LaFarge en de groep weergaloos vertolkt worden. In een aantal van de nummers spelen de muzikanten korte solo’s en is virtuoze muzikale kwaliteit hoorbaar. De muziek klinkt nieuw en gedateerd. De liedjes van Manic Revelations klinken tijdloos en zouden ook op het album Pokey LaFarge uit 2013 kunnen staan. Na Actin’ A Fool trekt LaFarge zijn jasje uit. De muzikant is altijd onberispelijk gekleed en een heer op elk podium.

In Whiskey is er voor alle muzikanten ruimte om even te soleren. In hoog tempo volgen blazers, mondharmonica, drums en gitaren elkaar op. En na elke solo is er bijval van het publiek. LaFarge maakt bij elk optreden het publiek onderdeel van de muziek. Elke bezoeker doet mee. Afsluiter La La Blues is wat dat betreft een ideaal nummer. Vanuit honderden kelen klinkt het: “I’m so happy. I’m singing la la la.”

Na het laatste nummer breekt het publiek de zaal bijna af. De geluidsman achter de knoppen maakt continue korte filmpjes, een grote grijns op zijn gezicht. De eerste toegift is Well Traveled. een instrumentaal nummer. LaFarge komt in T-shirt terug en speelt SC3 en Central Time. Het zijn nummers waarbij hij opnieuw het publiek inschakelt. De sfeer is euforisch.

De band verlaat het podium, LaFarge blijft alleen achter. Solo speelt hij Josephine. Hij vraagt het publiek mee te fluiten als het nummer er om vraagt, stapt achter de microfoon weg en zingt solo verder. Hij nodigt het publiek uit te zingen. Hij dirigeert even, stopt met gitaar spelen, gaat op een speaker zitten en luistert naar het zingende publiek in Paradiso. Het applaus na het nummer is oorverdovend. LaFarge en de groep komen nog eenmaal terug. You Never Can Tell van Chuck Berry is een gepaste afsluiter. Op het podium zit de jongen met het T-shirt. Hij zingt niet mee, hij applaudisseert enthousiast na elk nummer.

Jaks Schuit Author