Manitoba Hal, Live in Ghent

Een grote verschijning in een kleine zaal, zo kun je de dubbel CD van Manitoba Hal typeren. Hal, een imposante verschijning door zijn statuur, stem en spel, nam de live-dubbelaar op in de relatief kleine concertzaal Missy Sippy Blues & Roots Club in het Belgische Gent. Een indrukwekkende plaat, niet alleen door het ontspannen sfeertje dat het album uitademt, maar ook door het muzikale talent van Manitoba die op zijn ukele (!) aangename en pakkende klanken uit zijn instrument weet te halen.

De Canadees Manitoba Hal toert al jaren de wereld rond, brengt al sinds 1997 albums uit, stond op vele festivals en nam vorig jaar een live-album op in België. De Canadees stond daar alleen op het podium, zonder band en andere begeleiding. Op de 24 tracks tellende plaat veel covers van onder meer Robert Johnson, Willie Dixon, Big Bill Broonzy, B.B. King, Bo Diddley en Mississippi John Hurt, maar ook eigen werk.
Matt Andersen (ook Canadees) op een kleinere gitaar: die omschrijving komt nog het dichtst in de buurt om Hal te beschrijven. Ongeveer hetzelfde postuur, dezelfde expressieve manier van gitaarspelen en een stem die – gelijk Andersen – nu eens fluistert en dan weer fors uithaalt. Ruig en warm tegelijk en dat is op zich al genoeg om de luisteraar te overrompelen. Voeg daarbij zijn intense ukele-spel waarmee hij unieke klanken uit dat instrument weet te persen die velen op elektrisch gitaar niet eens halen en de conclusie is duidelijk dat we hier een juweeltje van een plaat in handen hebben.

‘Come On In My Kitchen’ is een ingetogen opener van de plaat, waarna de Tom Waits song ‘Way Down In The Hole’ een grondige make-over krijgt. ‘Evangeline Blues’ en ‘Dancing In The Moonlight’ hebben een mooie slide in de nummers. ‘Tastes Like Chicken’ is een hilarisch nummer dat na beluistering voorlopig niet meer uit je hoofd verdwijnt, ook mede door de plezierige interactie tussen Hal en het publiek. Wat het fascinerende aan het album is, is dat de Hals arrangementen van blues klassiekers fris en vers klinken. ‘Baby Please Don’t Go’ is een ‘klein’ nummer en heeft niets van de scheurende versie die we bijvoorbeeld van Them kennen. Ook ‘Sweet Home Chicago’, ‘My Babe’ en ‘Built For Comfort’ verrassen door de verfrissende, andere arrangementen.

Manitoba Hal – Live in Ghent is een uitstekend blues album. Niet alleen door de indrukwekkende fingerpicking van Hal, maar ook door zijn warme en aangename stem en zijn podiumpresentatie. Voeg daarbij zijn frisse, ‘nieuwe’ versies van reeds bestaande songs en zijn prima eigen nummers en je hebt een pracht van een plaat.