De Kat, De Kat II

Tot voor kort had ik nog nooit van DE KAT gehoord en afgaande op de naam zou ik ze waarschijnlijk niet zo snel beluisterd hebben. Maar als je dan een cd van ze in de bus krijgt, ontkom je er niet aan.

Even luisteren dan maar en al snel kwam ik tot de conclusie dat het best een lekker eigenzinnige en intrigerende cd is. Als ik dan later het bericht van hun promoter lees en daarin de woorden ‘meeslepend’, ‘intens’ en ‘prikkelend’ zie staan, kan ik dit alleen maar onderschrijven en toevoegen aan mijn steekwoorden.

De band bestaat uit de gitaristen Erik de Vries en David Lamain, bassist Jasper Visser en drummer Sjors de Ruiter. Op deze EP staan zeven instrumentale nummers van eigen hand plus een cover.

Hoe omschrijf je de muziek? Lastig! Blues en rock invloeden zijn er te horen, maar ook soms wat Arabische klanken. Niet echt makkelijk om de categoriseren. Maar waar het uiteindelijk om draait, de muziek zelf … deze is dik in orde.

DE KAT is in staat om in nummers als “Black Rose” en “What Time Do We Meet” een ongekende spanning te creëren. In “74” begint men heel ingetogen, maar wordt er gestaagd gewerkt aan de opbouw naar een ongekende climax.

Het enige niet instrumentale nummer is de Peter Green song “Fool No More”. De uitvoering is zeker niet onverdienstelijk. Jammer, genoeg hoor ik bij dit nummer automatisch het stemgeluid van de heer Green met zijn ongekende emotie.

Gezien het succes van de Groningers op Eurosonic/Noorderslag eerder dit jaar is de groep klaar om een breed publiek te veroveren. Aan deze cd te oordelen zijn ze daar helemaal klaar voor. Dit album is overigens alleen op vinyl te verkrijgen.

Ton Kok Auteur