Aaron Watson, Vaquero

De Texaan Aaron Watson is een singer-songwriter die sinds 2000 actief is en sinds 2002 maar liefst 12 cd’s heeft uitgebracht. Met deze dertiende zit hij beslist niet in de ongelukszone. Maar liefst 16 nummers staan er op ‘Vaquero’ (vertaald: ‘cowboy’), zijn nieuweling. Wederom is er sprake van redelijk gladde country, maar dan wel in een Texaanse variant, dus accordeon en zo erbij. Twee jaar terug bracht hij ‘The underdog’ uit. Ik schreef er destijds over: ‘Texas’ grote country-ster van dit moment, Aaron Watson, is een gelovig familiemens. Zijn muziek brengt voor mij herinneringen aan de goede tijd van Garth Brooks. Dat soort muziek, dus.’ Ik ben aanzienlijk meer gecharmeerd van deze opvolger met – uiteraard – weer veel ruimte voor steel gitaar, fiddle, banjo en dergelijke. Maar ook stevige gitaren, bas en drums (‘These old boots have roots’, ‘Outta style’, ‘Amen amigo’) en rustmomenten (de ballads ‘Be my girl’, ‘Big love in a small town’). Zijn favoriete bloemen, de typisch Texaanse bluebonnets worden genoemd in ‘They dont make em like they used to’: ‘Bluebonnets down a long stretch of Hill Country highway’ is de startzin. Prachtig mooi is de titeltrack, een walsje met mandoline en accordeon in de hoofdrol. Een verrassende vreemde eend in de bijt is ‘Mariano’s dream’, een bijna klassiek klinkend instrumentaaltje. De variatie is compleet als er een hint naar 50er jaren komt in ‘One two step at a time’.

Aaron Watson overtreft zichzelf op deze ‘Vaquero’, een echt Texaans product met hints naar Mexicaanse muziek, maar ook naar Marty Robbins (Thirty Tigers)

Fred Schmale Author