Stembanden met een prachtig braampje

Michael Fracasso en BettySoo in De Tolhuistuin, Amsterdam (14 april 2017): Voor aanvang van het concert stroomt de gang van De Tolhuistuin vol. Bezoekers van twee concerten wachten voor een gesloten deur. De fans van de folkgroep Mighty Oaks zijn jong en veelal vrouw. De wat oudere mensen zijn in de minderheid en wandelen door naar de Tuinzaal voor het optreden van Michael Fracasso en BettySoo. De laatste opent het concert. De Amerikaanse singer-songwriter vertelt door het gebouw te hebben gedwaald en even in de zaal van “the other concert” te zijn geweest. “I disturbed a concert,” vertelt ze glimlachend. Met heldere stem, ondersteund door eenvoudig maar vakkundig gitaarspel speelt ze moeiteloos dertig minuten met americana vol. Af en toe is er een anekdote over een wandeling met een vriend, het schrijven van een liedje of een ontmoeting tijdens het reizen. Vooral Lie To Me heeft een aantal openhartige zinnen. BettySoo zingt: “Lie to me and tell me what I want to hear. The truth is overrated. Tell me the cover is even beter than the book. Lie to me, tell me what I want to hear. Truth is overrated.”

Op het moment dat Michael Fracasso in de pauze het toneel oploopt, wordt er een foto gemaakt van de setlist van BettySoo. Hij maakt een grapje over de lijst die hij nog moet maken. Op de voorste rij stelt fan Han uit Purmerend een vraag. Of het nummer Words As Weapons van de langspeler When I Lived In The Wild (1995) beïnvloed is door de song Subterranean Homesick Blues van Bob Dylan. Han speelde het ooit zelf tussen de schuifdeuren thuis. Fracasso neemt de tijd om te antwoorden. Hij vertelt dat vooral het titelnummer van het album is beïnvloed is door Dylan. “Charlie Sexton, een vriend van mij, speelde in het voorprogramma van Dylan. Bij een soundcheck hoorde Bob het nummer When I Lived In The Wild en vroeg Charlie er naar. Charlie vertelde dat het een compositie van mij was. Je moet weten dat het nummer is beïnvloed door het Dylan nummer Fourth Time Around, een nummer van Blonde On Blonde. Dylan hoorde waarschijnlijk delen terug van zijn eigen song. Hij vertelde mijn vriend Charlie dat hij het nummer had geschreven nadat hij Norwegian Wood van The Beatles had gehoord.”

Fracasso legt even later een setlist op het podium en knikt vriendelijk. Opener 1962 is meteen een energiek en vurig countryrock nummer. Er ligt een braampje op de stembanden van de Amerikaan en daardoor klinkt zijn stem (nog) beter dan op zijn platen. Bij het tweede nummer Daisy komt BettySoo terug op het podium en begeleidt op gitaar. Dirty Old Town is een liefdesliedje of een moordballade. “I’m never sure if it is a love song or a murder ballad,” zegt Fracasso en dat geldt voor meer van zijn americana nummers. Hij musiceert graag in het duistere gebied van duellerende emoties. Bij het nummer Georgia vertelt Fracasso uit zijn geboortedorp Steubenville, Ohio te zijn vertrokken zodra hij de kans kreeg. Hij kijkt niet met spijt achterom, maar denkt met gemengde gevoelens terug aan de plekken van zijn jeugd. Fracasso is een songschrijver die passie, energie en persoonlijke verhalen in zijn nummers legt.

Better Things is het laatste nummer van de setlist. Fracasso en BettySoo aarzelen op het podium. Tot vermaak van het publiek vertelt Fracasso: “We vinden het moeilijk om beslissingen te nemen.” Hij lijkt zijn gitaar af te doen, maar gespt het instrument weer om en zet Caroline No in, een compositie van Brian Wilson van The Beach Boys. De track is te vinden op de laatste langspeler Here Come The Savages van Michael Fracasso.

Uiteindelijk is er genoeg muziek gemaakt. Fracasso loopt met een brede glimlach van het podium. “Do you need any help with that setlist?” vraagt hij en signeert het papier met 5/14/2017 voor www.realrootscafe.com Het is een kniesoor die valt over een verkeerde datum. Daarna heeft de Amerikaan voor iedereen een vriendelijk woord en signeert alles wat hem wordt voor gehouden. Hij geniet met de bezoekers van de afsluiting van een zeer geslaagde avond.

Jaks Schuit Author