Steve Gunn laat applaus vriendelijk klinken

Op het podium ligt een opengeslagen aantekenschrift van de Amerikaanse muzikant Steve Gunn. Op de bladzijden heeft hij trefwoorden geschreven met daarnaast wat gitaargrepen. WWOOD verwijst naar de track Wildwood, NIGHT naar Night Wander en OLD naar Old Strange. Naast het schrift staan twee microfoons, twee gitaren en twee versterkers. Steve Gunn loopt rond 20.30 uur het podium op, zet een flesje water neer en verdwijnt achter het gordijn. De bezoekers, net binnengekomen vanaf een nog zonnig terras, praten nog wat in afwachting van het concert.

Twee minuten later staat de Amerikaan opnieuw in de schijnwerper. Het licht dempt en vrijwel direct is het stil. Gunn stemt een van de twee gitaren, kijkt even de zaal in en groet vriendelijk. “What a beautiful day we had in Amsterdam,” zegt hij en zet Old Strange in. Gunn neemt de tijds voor zijn americana nummers. Hij speelt een lang intro, laat de bezoekers wennen aan het zachte, akoestische geluid, vult de zaal met zes snaren en zet dan pas het eerste couplet in. Acht minuten later is Old Strange, een track van Time Off (2013), geschiedenis. Zonder applaus af te wachten schakelt Gunn door naar Conditions Wild, een nummer van zijn laatste langspeler Eyes On The Lines (2016). Ook bij deze compositie is er geen haast. Het is alsof de muzikant een nieuw intro speelt, langzaam de brug neemt naar het eerste couplet en pas dan aan de eerste regels van de tekst begint. Het concert is een kwartier onderweg en er zijn twee nummers gespeeld.

Steve Gunn werd geboren in Lansdale, Pennsylvania. Hij woont en werkt veelal in Brooklyn. De Amerikaan zegt beïnvloed te zijn door Michael Chapman, La Monte Young, John Fahey, Robbie Basho en Sandy Bull. Duidelijk is dat hij van countryrock houdt en veel en hard werkt. Sinds 2007 heeft Gunn negentien releases op zijn naam staan. Daarnaast werkt hij graag samen. Recent speelde hij op 50, het laatste album van de Engelse bard Michael Chapman. Verder heeft hij deel uitgemaakt van the Violators, de begeleidingsband van Kurt Vile.

“I wrote the next song for my father,” zegt Gunn terwijl hij zijn gitaar stemt. “Most of you have parents, of course. Don’t take them for granted,” zegt hij met ontroerde stem, “Ark is for my father.”

Na ruim zestig minuten gespt Gunn de gitaar af. Hij groet het publiek kort en wandelt van het podium. De bezoekers willen nog graag een nummer horen. Als applaus vriendelijk zou kunnen klinken, gebeurt dat vanavond. Er is geen gejoel, geen geroep, gewoon rustig applaus met de vraag om nog een nummer. Gunn laat niet lang op zich wachten en speelt tot besluit Wildwood van Way Out Weather (2014). Nog een keer is er dezelfde sensatie. Als intro is er weergaloos gitaarspel uitmondend in een rustige rockballade. Het publiek geniet en de prachtige muziek vult minutenlang de ruimte. Gunn bedankt het publiek en wandelt het podium af.

Het aantekenboekje ligt ongebruikt op het podium. Bij de tafel met merchandise is er tijd voor een praatje en een welgemeend compliment.

Jaks Schuit Author