Dirty 5, Live 2016

Dat de blues scene bij onze zuiderburen net zo levendig is als bij ons ‘noordelingen’ was al een tijdje bekend. Guy Verlinde, Howlin’ Bill, The BluesBones, Tiny Legs Tim, Steven Troch Band, Doghouse Sam & his Magnatones: het lijstje van ook in ons land bekende Belgische bluesnamen wordt elk jaar langer. Nieuwste loot aan de stam is Dirty 5, een Belgisch vijftal dat blues maakt in de traditie van Cuban Heels en de Red Devils of, eenvoudiger gezegd: veel jankende bluesharp en messcherpe gitaren. ‘Live 2016’, live opgenomen in Blues Sphére in Luik, is hun nieuwste worp.

De band bestaat uit Jan Bruynooghe (zang/gitaar), Stefan Gulinck (gitaar), Thomas Vandenabeele (mondharmonica), Wolf Everaert (bas) en Pascal Claeys (drums) en bracht in 2015 hun uit 4 nummers bestaande debuut-ep uit. De nieuwste release bevat niet louter bluescovers, getuige hun versie van ‘Always on the run’ van Lenny Kravitz (een nummer dat ook op de debuut-ep te vinden is), en ook ‘Just the two of us’, een cover van Bill Withers.

Het zijn niet de minsten namen waar de band zich aan waagt om te coveren op deze cd. Zo zijn onder meer nummers van Junior Wells, JJ Cale en Willy Dixon te vinden op deze release. Krijgt de band het voor elkaar? Ja, in het leeuwendeel van de songs wel. Een lome versie van ‘Linda Lu’ (Ray Sharpe) met een smerig zuigende bluesharp en straf gitaarwerk is een prima opener van de plaat. Ook goed: ‘Snatch it back and hold it’ (Junior Wells) en ‘Outside woman blues’ (Joe Reynolds).

Hoewel die nummers af en toe iets te los zijn en iets strakker hadden gekund, is dat ook de charme van een liveplaat. Het hóeft niet straf en strak te zijn gelijk een studioplaat. Belangrijkste is: de band swingt en striemt, blaast en bluest en zet een stevig potje blues neer met scherpe gitaren, gemeen spel op de mondharmonica en een onwankelbare ritmesectie. Schitterend is de ingetogen versie van ‘Magnolia’ (JJ Cale), de pijnlijk mooie slowblues ‘My baby is sweeter’ (Willy Dixon) en het voortjakkerende en zeer swingende Boogie (Mambo ChiLlum).

Niet alles is sterk. ‘Always on the run’ (Lenny Kravitz) is een zwakke uitvoering met de kenmerkende riff uit het origineel niet voldoende aanwezig. Hoewel de inbreng van de bluesharp dit nummer een wat rauwer randje meegeeft, spat het niet van de plaat af. ‘Just the two of us (Bill Withers) kampt met hetzelfde euvel. Een té voortkabbelende cover die niet pakt en niet de energie heeft die de andere nummers op de plaat wel hebben. Maar ach: twee mindere nummers op een release die verder ijzersterk is: wie maalt daar om? Dirty 5 heeft minus de twee genoemde covers een prima live-plaat afgeleverd die bruist en broeit. Tijd voor een release met eigen werk?