Torgeir Waldemar, No Offending Borders

Fascinerend! Met minder mag deze recensie van Torgeir Waldemar en No Offending Borders niet beginnen.

Ondanks laaiend enthousiaste kritieken verkocht debuut Torgeir Waldemar in 2014 buiten Noorwegen matig. Misschien was het album wat te donker en melancholiek. Waldemar werd in rest van Europa weggezet als een droeve Noor. Misschien heeft hij het daarom voor opvolger No Offending Borders wat voortvarender aangepakt. In elk van de acht nummers komt een artiest of componist naar voren en vlecht Waldemar deze invloed in zijn eigen muziek.

Opener Falling Rain is een nummer van de Amerikaanse gitaarvirtuoos Link Wray. Waldemar haalt de surfrock versie van de op 5 november in Kopenhagen (!) overleden gitarist door zijn eigen computer en voegt een pittig portie americana toe. Falling Rain is in de versie van Waldemar geen rocknummer maar een prachtig gezongen hartenkreet vol emotie en sentiment. In de riff van Summer In Toulouse is korte momenten Rebel Rebel van David Bowie te vinden. Het bevordert het licht verslavende karakter van het nummer. De kick is kort, maar komt steeds hevig terug. Bij elke draaibeurt is er de herkenning en erkenning van charmante en gedreven gemusiceerde kwaliteit. Island Blues is een breekbare blues waar Waldemar gewoon onbeschaamd melancholiek is. In Sylvia (Southern People) lijkt hij David Crosby, Stephen Stills en Graham Nash naar de studio te hebben gehaald. Voor de opname is de vrede getekend, want mooier dan op dit nummer klonk het drietal lange tijd niet.

In elk van de nummers op Offending Borders zitten citaten verborgen. Achtmaal laat Torgeir Waldemar de luisteraar genieten van zijn grote talent om te spelen, zingen en componeren. Op precies de juiste momenten citeert hij grote namen uit de popgeschiedenis. No Offending Borders is een hele sterke release en een geweldige muzikale trip van meer dan vijfenveertig minuten. Fascinerend. (Ja.Jansen Plateproduksjon)

Jaks Schuit Auteur