JW-Jones, High Temperature

High Temperature is alweer het negende album van de pas 36-jarige Canadese zanger/gitarist JW- Jones. De man is in de loop der jaren in Canada overladen met award nominaties, waarvan hij er ook meerdere won. Zijn meest recente album leverde hem de Best Self-Produced CD Award op van de Blues Foundation. En zeker niet onverdiend!

De vaste band van JW-Jones bestaat, naast hijzelf, uit bassiste Laura Greenberg en drummer Mathieu Lapensée. Verder zijn op dit album te horen gitarist Colin Linden, toetsenist Kevin McKendree, bassist Dominic John Davis, drummer Bryan Owings en harmony-zanger Liam Russell. Jaida Dreyer is als zangeres te horen op “How Many Hearts”. Deze wat uitgebreide bezetting geeft het album net dat beetje extra boven de live trio bezetting.

Het album bevat acht originele nummers en vijf covers. Het is een gevarieerde schijfje geworden met blues, blues/rock van het soort dat nog wel de basis vindt in de taditionele Amerikaanse muziek, soul en zelfs een nummer van country legende Charlie Rich.

De productie is goed verzorgd en alles in de puntjes keurig afgewerkt. Jones zijn stem komt prima tot zijn recht en het gitaarspel is fel, helder en messcherp. Maar op de juiste momenten hebben de nummers ook een lekker rauw randje.

Zowel Jones als Linden zijn prima songwriters, maar hebben ook een prima hand van het uitkiezen van de covers. Vooral “Murder In My Heart For The Judge” van Moby Grape, een Westcoast band uit de zestiger jaren en Leon Russell’s “Out In The Woods” krijgen heel sterke uitvoeringen. Het is even wennen om het Little Walter nummer “High Temperature” zonder mondharmonica te horen, maar de vuige versie van Jones mag er wezen. Het album besluit met Lonnie Mack’s “Wham”, waarin tevens een stukje van Mack’s andere grote instrumentale hit “Memphis” verwerkt zit. Ja, JW-Jones kent zijn klassiekers.

High Temperature brengt Jones hopelijk weer eens naar Europa. Een prima album!

Ton Kok Auteur