De strijd tussen de leugen en de liefde krijgt een logische winnaar

Woods in Bitterzoet, Amsterdam (20 maart 2017) De geluidsman laat Peter Tosh, Harry Nilsson en Edwin Collins horen. De toeschouwers in Bitterzoet kunnen zich bijna warmen aan de muziek. De vijf muzikanten van Woods betreden het podium van een goed gevulde zaal. In mei verschijnt het tiende album van de groep Love Is Love.

Woods is een groep uit Brooklyn en maakt sinds 2005 muziek. City Sun Eater In The River Of Light verschijnt in 2016. Woods komt ter promotie van dit negende album in maart 2017 optreden in Nederland. De volgende langspeler Love Is Love is al klaar en verschijnt over iets meer dan een maand. In Bitterzoet speelt de groep vooral materiaal van de releases die bekend zijn. Voor Love Is Love, misschien wel de meest politieke release van de groep, moet het publiek nog even geduld hebben.

Toch een paar woorden van zanger, gitarist Jeremy Earl over de volgende release: “Love is Love was written and recorded in the two months following the election of Donald Trump, but it’s not a record born entirely of angry, knee-jerk reaction to what America is becoming. Instead, it’s a meditation on love, and on what life means now. Love Is Love is a document of protest in uncertain times and an open-hearted rejection of cynicism in favor of emotional honesty.”

De verschenen albums van Woods staan vol americana, rockmuziek die raakt aan de blues maar ook aan de huiselijke haard. Het vijftal maakt melodieuze folk gevuld met experimentele tapes, met op de juiste momenten onverwachte geluidseffecten én teksten die de liefde roemen. Woods is verder een groep zonder het grote gebaar en heeft baat bij de aanraking van het publiek in een kleine zaal.

In Bitterzoet trapt de groep voortreffelijk af. In een vloek en een zucht zijn er drie nummers gespeeld. Politics Of Free klinkt als de versie van de plaat (City Sun Eater In The River Of Light), Sun City Creeps bevalt maar verrast niet. Dan zet de groep The Take in, een lang intro, Kyle Forrester tovert onbekende klanken uit zijn toetsen, de ritmesectie Aaron Neveu (drummer) en Chuck Van Dyck (bassist) leggen een onverstoorbaar fundament en gitarist Jarvis Taveniere laat zijn nieuwe gitaar grommen. Op de vlucht naar Nederland is de hals van zijn gitaar gebroken en geluidsman Jochem leende hem een zelf gebouwde gitaar. Taveniere laat met het nummer de gitaar beter klinken. The Take krijgt een stomende versie van tien minuten. Ademloos kijkt het publiek naar de rockende groep. Na het eerste couplet slaat Woods een brug naar het eerste refrein, volgt er bijna een explosie maar zijn er toch nog wat woorden van het tweede couplet en pas dan barst alles los. The Take krijgt een glorieuze uitvoering met een gouden randje.

Creature Comfort is het afsluitende nummer en een herhaling van eerdere hoogtepunten. Woods musiceert elke zweetdruppel, elke melodielijn en elk spat inspiratie in de spannende versie op het podium. Natuurlijk komt de groep terug voor toegiften. “Are you still saying encore?”vraagt Taveniere. Moving To The Left is het laatste van twee nummers. Het is de prachtige aanloop naar de release van Love Is Love in mei 2017 en de optredens die dan zullen volgen. De strijd tussen de leugen van Donald J. Trump en de liefde van Woods krijgt een duidelijke en logische winnaar.

Jaks Schuit Author