Lost In Paris Blues Band

Soms komen er uit een onverwachte samenloop van omstandigheden mooie dingen voort. Zo vond er in Parijs een onverwachte ontmoeting plaats tussen enkele muzikanten met verschillende achtergronden, die elkaar nog nooit persoonlijk ontmoet hadden.

Er werd snel voor drie dagen een studio geregeld, er werden een aantal nummers uitgezocht en spelen maar. Die muzikanten waren Paul Personne, een Franse blues zanger/gitarist, Ron ‘Bumblefoot’ Thal, gitarist bij Guns ‘n’ Roses en gitarist/zanger Robben Ford, die al helemaal geen introductie behoeft. Voeg daar aan toe Grammy winnaar en multi-instrumentalist John Jorgensen, zangeres Beverly Jo Scott en de ritmesectie bestaande uit bassist Kevin Reveyrand en drummer Francis Arnaud en je kan aan de gang.

De songs, die gekozen werden, zijn allemaal meer of minder bekende covers, maar dat mag de pret niet drukken. Nu zijn er wel meer van dergelijke samenwerkingen, de een wat succesvoller, dan de andere. Maar ondanks de verschillende disciplines waar de heren uit voortkomen straalt dit album toch een hecht collectief uit en is er veel moois te horen. Uitgerekend beide Howlin’ Wolf nummers (“Little Red Rooster” en “Tell Me”) komen wat mij betreft iets minder uit de verf (iets te heavy naar mijn smaak), maar verder is er weinig aan op aan te merken. De songs variëren van nummers van Tom Waits tot Muddy Waters en van Bob Dylan tot Bob Seger. Best een breed scala, maar ze laten het klinken als een homogeen album. Het door Beverly Jo Scott gezongen “Evil Gal Blues” is een heerlijke jazzy klinkende slow blues geworden, dat de versie van Dinah Washington eer aan doen. Songs als “It’s All Over Now” en “Watching The River Flow” zijn prima up-tempo nummers. Als besluit van deze schijf nog een akoestisch werkje: “Drifting Blues”.

De Lost In Paris Blues Band heeft een CD opgenomen, waar ze mee tevoorschijn kunnen komen.

Ton Kok Author